Het is niet altijd wat het lijkt!

Voor mijn gevoel horen citrusvruchten typisch bij de zomer. Zo'n Zuid-Frankrijk gevoel. Er zal wel niet veel van kloppen (wanneer wordt er überhaupt geoogst?), maar midden in de winter heb ik niet zoveel zin om een citroen/sinaasappeltaart te bakken.
Terwijl ik dit schrijf bedenk ik dat mandarijntjes en citroendrank tegen de griep natuurlijk juist wel bij de winter horen.
Anyway, ik lees graag Noord-Amerikaanse blogs (fantastische bakrecepten) en kwam de laatste tijd wel erg veel 'lemon'recepten tegen. Van ingesneeuwde Amerikanen.
En het ging niet zomaar om ordinaire citroenen, nee, ze werden steeds Meyer lemons genoemd. Na het zoveelste aantrekkelijke recept ben ik toch maar eens gaan Googe'len.
Meyer Lemons, food snob's favorite fruit!

Wat blijkt: het is ook geen gewone citroen. (sowieso zijn de citroenen in Amerika een ander soort dan onze Mediterraanse).
Het gaat om een kruising van 2 citrusvruchten: Citrus limon, de ons bekende citroen, and Citrus reticulata, de mandarijn. In 1908 ontdekte een Amerikaanse plantenscout Frank Meyer ( vandaar Citrus Meyeri)  de speciale vrucht in China ( waar voornamelijk de decoratieve waarde gewaardeerd werd) en nam het mee naar de VS. Eind veertiger jaren werden de planten vanwege een ernstige plantenvirus, tristeza, verboden ter bescherming van de overige citrussoorten. Uiteindelijk heeft de universiteit van Californië in 1975 een virusvrije Meyerboom ontwikkeld en sindsdien is de soort erg populair, vooral bij thuiskwekers. Martha Stewart schijnt petemoei te spelen: sinds zij een jaar of 7 de Meyer citroenen ging gebruiken in haar recepten is de vraag ongekend gestegen.

Wat is er nu zo speciaal/anders aan?
De vrucht is oranjer van kleur, net als het vruchtvlees en dus het sap. Door de verwantschap met de mandarijn is de smaak zoeter en minder scherp. De schil is veel dunner en wordt zelfs ook gewoon gegeten. De vrucht is door deze dunne schil wel kwetsbaar. Omdat transport daardoor lastig is, vind je de citroenen het meest in de echte citrusstreken (Texas, Californië) en niet vaak in supermarkten.
Het schijnt een vrij winterharde( min. 13C)  plant te zijn die gemakkelijk te houden is. Het is wintergroen en heeft 2x per jaar witte, zoet ruikende bloemetjes. Na ongeveer 4 jaar geeft een boompje zijn eerste vruchten. Veel mensen hebben een boompje in de achtertuin, in grote potten zodat ze in de winter naar binnen kunnen.  De oogstpiek ligt in de wintermaanden, dec-mrt. Dan schijnen local markets er mee overspoelt te worden aangezien elke boom veel vruchten draagt.  Ze worden veel gebruikt in gebak, als schijfjes in salades, dressings, ijs, cocktails en gerechten waar je anders gewone citroenen in zou gebruiken.

In ons land is de Meyer nog niet zo verspreid of bekend. Hoewel ik wel een artikel vond van foodwatcher Marjan Ippel waar ze een Meyer-hype in 2010 beschrijft (in de VS) Die hype is dus nog niet echt overgewaaid naar ons of heb ik iets gemist?
Waarschijnlijk wel verkrijgbaar via groothandels ( Duda-Farm) en ik las dat restaurant De Kas ze ook heeft staan.
Ik heb verschillende recepten van Martha Steward doorgelezen, maar dus ook alle commentaren. Deze sprak me wel aan:



gekopieerde foto

http://www.marthastewart.com/recipe/little-lemon-souffles

Bij gebrek aan de M lemons, heb ik het niet zelf uitgeprobeerd. Misschien is het iets om citroen en sinaasappelsap te combineren.
Andere suggesties:
http://becksposhnosh.blogspot.com/2008/01/recipes-for-meyer-lemons.html
en deze wil ik echt zelf gaan maken:
http://everylastcookie.blogspot.com/2011/01/cookie-097-cream-cheese-lemon-bows.html


Eigenlijk had ik deze post voor 30 maart moeten bewaren want dan schijnt het Lemon Day te zijn (die Amerikanen vieren elke dag iets, echt waar!).
Gelukkig kunnen we bij die gelegenheid nog het broertje/zusje voorstellen: de Bergamot, ook wel 'citron doux' genoemd.

Als laatste nog een leuk Amerikaans gezegde: When life gives you lemons, make lemonade!
(van alles valt iets te maken, positive thinking!)

Mixed feelings.

Ik ben echt heel blij dat het bijna lente is, geloof me. Ik heb volgens mij elke winter een herfstdepressie (?). Er zit echter één nadeel aan de lente: de tuin.
We hebben een redelijk grote tuin (18x8). Toen we hier kwamen wonen, 8 jaar terug, was het een echte oude oma tuin: overwoekerd met alleen struiken en coniferen.
Enthousiast begon ik aan het project, kocht tuinboeken/tijdschriften, maakte plattegronden en zelfs een kleurschema voor wat ooit onze mooie border(!) zou worden: alleen witte, grijze, donker rode planten gecombineerd met grassen. Ik had het plaatje helemaal in mijn hoofd, kende alle Latijnse plantennamen. We trokken bijna alles leeg, o.a. de oude perenboom, paarse sering en haagbeuk mochten blijven. Mijn man verzette al het echte werk. Hij legde terrassen, paadjes en nieuw grasveld. Bouwde schuttingen, schuurtjes en konijnenhokken. Ik verfde schuttingen stijlvol grijs. Ik plantte mijn zorgvuldig uitgekozen planten. En ging lekker in de zon zitten. (verfde wel het hele huis van binnen en buiten).

  In de jaren daarna zette het besef in: met tuinieren ben je nooit klaar en planten doen nooit wat je wilt. En dat laatste vind ik eigenlijk wel het ergste: je hebt de uitkomst niet in de hand en ik ben natuurlijk gewoon een controle-freak. De bloemen die je zo mooi vond blijken het helemaal niet te doen in je tuin, door grondsoort/plaats/Joost mag weten wat.
Daar ging mijn droomborder of borderdroom. Ik heb het ondertussen een beetje opgegeven. ( Mijn man niet, het is nu helemaal zijn project). Ik wil ook helemaal niet tuinieren. Voor mij is de tuin een plaats waar we lekker kunnen eten (vooral barbequen), feesten, spelen, zonnen en relaxen. Omringt natuurlijk door een een smaakvolle bloemenpracht. Vooral ter decoratie. Ik wil nog steeds een mediterraan gevoel van lange tafels tegen witte muren met druivenranken erboven.
Gisteren dus toch maar mijn goede wil getoond en weer voor het eerst dit jaar onkruid gewied, aangestoken door alle ijverige buren.
Laatst zag ik wel een recepten van ravioli gevuld met brandneteltoppen, zevenbladsoep, en zelfs gefrituurde paardebloem-bloemen. Kijk, dat vind ík nu leuk. Misschien moet ik nu maar direct stoppen met wieden, anders heb ik straks niet GENOEG onkruid om mee te koken.


Kijk, zoiets wil ik graag eten op een zwoele avond (temperatuur), met een ondergaande zon, op ons mooie terras met échte tuinmeubelen (we eten nu van een multiplex-plaat op inklapbare schragen, zittend op oude keukenstoelen).

Hartig pasteitje.

1 pak hartige taart-deeg (10 plakjes, ontdooit)
reepjes rode paprika
plakjes bacon, gescheurd (of niet als je vegetariër bent)
mozzarella kaas/zachte geitenkaas, kleine stukjes
reepjes zongedroogde tomaat
wat je zelf lekker lijkt.
2 eieren, los geklopt
zure room/creme fraiche/slagroom
tijm/pesto
peper, zout
Parmezaanse kaas

Verwarm de over voor op 200 C. Vet de holletjes van een muffinblik in met boter. Drapeer in elk holletje een plak deeg. Laat de randen overhangen. Doe je vulling er in, kan best wel vol. Mix de eieren met de tijm/pesto en de zure room/creme fraiche/slagroom, voeg peper en zout toe. Giet dit mengsel over de vulling. Vouw de flappen terug over het pasteitje. Rasp er een beetje kaas overheen. In het pak zitten 10 plakjes, je hebt 12 holletjes. Je zou ook de randen van de pasteitjes netjes kunnen afsnijden (dan krijg je open pasteitjes) en dat deeg opnieuw uitrollen zodat je ook deeg hebt voor de laatste 2 holletjes. Bak het geheel ongeveer 15 min, of tot ze leuk gebruind zijn. Haal de pasteitjes uit hun holletjes en zet ze 5 min. los in de oven zodat de buitenkant ook kleurt. Ze worden dan wel iets harder.

Laat het zonnetje maar komen!

Hoog bezoek.

Zomaar, in ONS dorp, een culinaire bekendheid!
Gisteravond gaf Onno Kleyn een culinaire lezing in de lokale bibliotheek.
Onno Kleyn, bekend van de kookcolum in de Volkskrant en schrijver van diverse kook/wijnboeken.


Zijn laatste uitgave, 52 Weekendmenu's, samen met co-schrijver Loethe Olthuis, werd zelfs genomineerd als beste kookboek van 2010. (prijs ging uiteindelijk naar Home Made van Yvette van Boven).
Ik was bijna niet gegaan. Het gaf me een beetje een aapjes kijken -gevoel maar gistermiddag bedacht ik mij. Zo'n man kiest er toch zelf voor, er zit natuurlijk een commerciële gedachte achter en hoe vaak komt zoiets nu voor in ons dorp? Die kans moest ik benutten. Ik was niet de enige! Vlak voor 8'ten bemachtigde ik het laatste kaartje. Volle bak, zo'n 60 man.
Ik was wel een van de jongsten. Het publiek bestond grotendeels uit het vergrijsde deel van de regio. Waarschijnlijk veel Volkskrantlezers en/of verstokte lezingengangers. Ook veel mannen, wat opmerkelijk scheen te zijn.
Het thema was 'Italië op je bord'.
Onderbroken door een wijn/koffiepauze vertelde Onno Kleyn enthousiast en humorvol over zijn eetbelevingen in Italië. (waar hij ook een jaar gewoond heeft). 
Hoewel hij erkende een verstokte francofiel te zijn benadrukte hij de positieve kanten van de eetcultuur in Italië: uitzonderlijke gastvrijheid, de flexibiliteit en de kracht van eenvoud met goede ingrediënten als basis. Dit alles illustreerde hij door een paar stukjes uit eigen werk voor te lezen.
Het was een onderhoudende avond.
Natuurlijk was er gelegenheid tot het aanschaffen van 1 of meerdere van zijn boeken. Je kon je zelfs inschrijven voor zijn binnenkort nieuw te verschijnen boek over wijnverhalen. Geen kook of wijnrecensieboek maar een verzameling verhalen waarin wijn de hoofdrol speelt. (voor zover ik begrepen heb).

Thuis hadden we die avond lekkere kippetjes uit de oven gegeten maar ik was vergeten vt voren een smakelijke foto te maken, hoewel dit voor mij nog steeds goed smaakt. Lekker de restjes afpeuzelen als ontbijt!



nog steeds lekker

Kip met groenten uit de oven (beetje Coq au vin)

1 of 2 scharrelkippen (of kippenpootjes)
1 a 2 citroenen
knoflooktenen, heel en gesnipperd
tijm, rozemarijn, oregano
vlees/kipkruiden
ui, courgette, rode paprika, tomaten, kastanjechampignons en aubergine (alles grof gesneden)
1/2-1 blik tomatenblokjes
4-5 laurierblaadjes
restje wijn (rode/witte), pernod is ook lekker
beetje kippenbouillon
olijfolie
bloem
zout, peper

Verwarm de oven op 180-200C. Maak een paar sneden in de dijbenen van de kip (is het sneller gaar).
Snij de citroen in kwarten en stop 2 stukken in een kip. Net als de teen knoflook (kan ongeschild, 1x doorgesneden) en 1 of 2 laurierblaadjes.
Kruid de kip met de tijm, rozemarijn, oregano, zout, peper en kipkruiden. Smeer in met wat olijfolie.
Giet een scheutje olie in een ovenbraadslee. Leg de kip er in met alle groenten er naast. Giet de wijn, tomatenblokjes en bouillon erover. Verdeel de resterende laurierblaadjes, citroenparten en de gesneden knoflook over de slee. Zet de oven op grillstand.
Na een half uurtje draai je de kip(pen) om en hussel je de groenten een beetje. Ze moeten wel wat vochtig zijn. Wanneer ook de andere kant lekker gekleurd is kun je de oven ook op ovenstand zetten zodat alles niet verbrand. Als de kip gaar is (als er helder vocht uit een nieuwe snee komt, waarschijnlijk na 60-90 min) haal je de kip uit de braadslee en dek af met aluminiumfolie.
Van een paar eetlepels bloem en een scheutje olijfolie maak je een soort beurre manié (normaal met boter). Dit smeuïg papje roer je door de groenten en saus zodat het gaat binden. Nog 5-10 min. garen in de oven.

Wij aten dit met tagliatelle en sperziebonen. Er zouden ook gebakken aardappeltjes bij kunnen maar doordat de saus best wel vet is glibbert de pasta zo lekker naar binnen.
De saus heeft een rustige smaak, soort ratatouille. Je zou het kunnen oppeppen met meer wijn,  alle tomatenblokjes, meer kruiden en pittige peper.

Copyright of 'right to copy'?

Eerder deze week las ik een interessante blogpost van David Lebovitz.
Deze Amerikaanse columnist/publicist schrijft aansprekende colums over zijn eetervaringen (veelal in Parijs, mijn favoriete stad), aangekleed met mooie foto's en fantastische recepten (ook vaak macarons!).
In deze blogpost probeerde hij, van uit zijn eigen ervaring als blogger, tips te geven voor to Do's en Not to Do's voor het hebben/houden van een goed blog. Het is even een worsteling, zo'n pagina's lang verhaal in het Engels, maar er zaten zeker veel interessante, bruikbare punten tussen.
Sommigen waren eye-openers, maar met één had ik toch een beetje moeite: volgens hem moet je altijd toestemming vragen voor je een recept plaatst! (oja, uitroeptekens zijn not-done).
Aan de ene kant begrijp ik het wel: iemand heeft er hard voor gewerkt en een ander gaat er even gemakkelijk mee aan de haal. Maar werkt dat niet zo met alle recepten?
Zelfs al zou je 'zelf' een recept verzinnen, het is toch meestal wel geinspireerd op iets dat je gelezen hebt. (vaak weet je echt niet meer van wie of wat het was). Alleen echte grote chefs zoals Jonnie Boer zullen echt zelf iets verzinnen en ook zij zullen onbewust beinvloed worden door wat er in de culinaire wereld om hen heen gebeurd.
Als je een recept echt rechtsreeks copieert vindt ik het wel een must dat je de bron er bij schrijft.
Zowieso lijkt het mij geen haalbare kaart: alleen op deze post kreeg hij al 240 reacties, hoe zou hij ooit alle wereldwijde aanvragen tot publicatie kunnen beantwoorden? Laat staan bekende chefs als Nigella Lawson of Jamie Oliver.

Gek genoeg heb ik een minder sterke mening over het copieren van foto's. Voor mij zijn foto's meer iets eigens. Een foto is het resultaat van hard werken en creativiteit. Een soort kunstwerkje. Het zou mijn eigen eer te na om een foto te plaatsen die ik niet zelf gemaakt had, het zou een beetje als cheaten voelen want mijn kookresultaat zal dan wel niet zo perfect zijn geweest.
Voor mij moet je dus van andermans foto's afblijven. (Ik zou trouwens best wel gevleid zijn als iemand mijn huis-tuin-keuken foto's uberhaupt zou willen.)
Ik ben zowieso heel principieel: ik heb alleen recepten op mijn blog die ik eerst zelf heb uitgeprobeerd.  Er moet een verhaaltje en een redelijk geslaagde foto bij. Zo streng zijn voor mijzelf is soms best lastig, ik zou veel meer recepten willen plaatsen, maar dan werd dit blog gewoon een doorgeefluik zonder eigen toegevoegde waarde.

Ik vind het trouwens wel amusant dat men het in China (copyland bij uitstek), helemaal lijkt te hebben omgedraaid: bescherming van copyright wordt daar vaak geïnterpreteerd als 'right to copy', het is maar waar je de klemtoon legt!

Soms vraag ik trouwens wel heel netjes om toestemming. Laatst bijvoorbeeld bij :

Deze leuke website heeft echt fantastische ideeën en suggesties om de lunch aantrekkelijker te maken. Zeker voor kinderen en vooral voor overblijf-lunchboxen.
Uitermate creatief, misschien niet altijd haalbaar voor een door-de-weekse dag, maar ik zou bijna wensen dat mijn nog kinderen kleiner waren.
Naast leuk zijn ze vaak ook gezond en dat is in deze tijd van het obesitasprobleem natuurlijk erg belangerijk.
Sommige ideeën kun je trouwens ook makkelijk vertalen naar een leuke verjaardagstractatie.
Doe er uw voordeel mee!

Van-alles-wat-koek

Koek 2

Ik hou van recepten. Ik scheur ze uit tijdschriften en kranten, kijk veel kookprogramma's, lees andermans Blogs, heb redelijk wat kookboeken, leen extra in de Bieb (deze week nog Home Made van Yvette van Boven). Naast ontelbare kranten (oude van mijn werk) zijn recepten mijn enige leesvoer (als ik eenmaal aan een boek begin ben ik niet meer te stoppen= zelfbescherming), MAARR ik gebruik ze eigenlijk zelden.
Al lezend sla ik alles op op mijn interne harde schijf (hersenen) en kook vervolgens uit de losse pols, geïnspireerd door de ingrediënten, ooit gelezen recept en vertrouwend op mijn smaakgevoel. Of ik neem wel een recept en verander dan alles!
Als we ooit eters krijgen (eigenlijk zelden) zie ik dat eerst als een mogelijkheid om eens goed uit te pakken en vervolgens zie ik alleen maar beren op de weg: waar is het recept, zal het wel lukken/lekker smaken, kost uren shoppen voor speciale ingredienten, enorme afwas aan potten, pannen en schalen. En dus grijp ik terug naar iets vertrouwds.
Dit is soms best jammer want je blijft een beetje in je comfort zone hangen.
Ik ga echt proberen mijn leven te beteren, al is het maar voor dit blog.

Een ander nadeel van het uit de losse pols koken is dat ik na afloop echt niet meer precies weet wat/hoeveel ik er van alles in heb gedaan.
Ik heb diverse foto's van geslaagde experimenten waar ik eigenlijk achteraf nog het recept bij moet verzinnen.
Voor koekjes/taarten gebruik ik meestal wel een recept ivm de scheikundige verhoudingen (boter/ei/bloem etc). Maar ook daar gaat het soms mis: zo ook deze koek: ik wilde graag een gezonde schoolreep maken, het liefst zonder toegevoegde suikers. Ik heb een beetje gesurfd op het net en vervolgens lukraak allerlei gezonde ingredienten met elkaar gecombineerd.
De koek lukte wonderwel, maar ik had geen hoeveelheden opgeschreven. Gisteren dus een 2e poging. Achteraf gezien ben ik en paar dingen vergeten en ik vond hem eerst ook minder geslaagd dan poging 1, maar vanochtend heb ik nog een stukje geproefd en nu alle smaken goed doorgetrokken zijn is hij echt heerlijk!
Het zal wel een caloriebom zijn, maar alles is puur natuur en fruitsuikers schijnen minder van invloed te zijn op je bloedsuikerspiegel.

Granola Bar (zo noemen ze het in de VS)

150 gr gemengde noten (amandelen, hazelnoten, walnoten etc.)
50 gr pecannoten
6 grote geconfijte (gedroogde) dadels, of meerdere kleine
10 gedroogde pruimen,voor het gemak pitloos
3 EL gedroogde cranberries
6 gedroogde abrikozen
4 EL sesamzaad
5 EL havermout
5 EL ongezoete appelpuree (Natuurwinkel, erg lekker)
4 EL kokos
6 EL polenta
3 EL amandelmeel (Natuurwinkel of Turkse supermarkt)
2 TL kaneel
 1/2 TL kardemompoeder
1/2 TL zout
beetje cayennepeper
beetje nootmuskaat
beetje gemberpoeder
2 eieren, los geklopt
evt. 4 EL dadelstroop (Natuurwinkel, jammie)
4 EL yoghurt
4 EL olie
5 EL peren/kersensap (Natuurwinkel, het wordt saai, maar ook heerlijk)

1/2 TL bakpoeder
1 TL baksoda

Verwarm de oven tot 150 C. Hak alle noten in kleine stukjes. Niet te fijn.
Al het gedroogde fruit wel zo klein mogelijk snijden. Mix alle droge ingredienten (behalve bakpoeder en baksoda). Vervolgens alle overgebleven dingen. Roer alle tot een bedenkelijke brij. Leg een stuk beboterd bakpapier in een bakblik (ik had een 4-kant brownieblik).
Duw het beslag/de brij een beetje plat. Bak vervolgens ongeveer 35 min tot de bovenkant een beetje bruin ziet. Let wel: de bodem gaat snel te hard, ik had het op een bakplaat onder gezet, als dikkere bodem. Evt kun je de koek ook 5 min zonder bakblik afbakken zodat ook de zijkant bruin wordt.
Evt. soort ganache maken door 6-8 blokjes pure chocolade te smelten met een paar EL water (magnetron), klontje boter er door roeren, naar smaak slagroom en dadelstroop. Dit alles even laten opstijven in de diepvries en vervolgens over de koek uitsmeren. Nu er 1 dag afblijven!!!!!!



koek poging 1

Het is een hele lijst ingredienten geworden. Misschien is niet alles nodig geweest. De kruiden proefde ik niet echt terug. Volgens mij kun je alles variëren en dan zal het nog lekker zijn. Appelsap zal ook lekker zijn, net als gedroogde appelstukjes. Als je glutenvrij wilt kun je de havermout weg laten. Yoghurt is natuurlijk te vervangen door iets plantaardigs. Zelf was ik deze keer de bakpoeder/soda vergeten, was toch prima. Omdat ik ook de dadelstroop vergeten was, heb ik het door mijn extra pure ganache gedaan zodat deze iets minder straf werd.
Ipv de ganache zou je ook kruimels chocolade DOOR de koek kunnen doen. Of helemaal geen chocolade (poging 1).
Alles is mogelijk, maak je kast leeg, er kan van-alles-wat in!

Speling der natuur.

Hart van goud?

Waarschijnlijk hebben jullie het allemaal wel eens meegemaakt, maar als ik zo'n perfect hart tegenkom tussen de aardappelen dan moet ik daar even bij stil staan. Een klein wondertje toch, deze speling van de natuur? Die kan ik toch niet zomaar in de pan gooien?
Dit weekend begon eigenlijk met veel niet-aardappel experimenten: na mijn macaron succes werd ik overmoedig. Ik wilde al heel lang zelf lempers (met kip gevulde kleefrijstrrolletjes) en surinaamse broodjes bakkeljauw maken. Toen we laatst weer eens in Den Haag waren heb ik alle ingredienten bij elkaar gesprokkeld in de toko. Ik word daar altijd heel hebberig en nieuwsgierig.  Het liefst zou ik alle huisvrouwen (?) naar huis volgen om te zien wat ze met hun aankopen gaan koken. Ik ken 3/4 van de producten niet eens. Een hele onontgonnen kookwereld ligt open!
Om een lang verhaal kort te maken: ik ben weer een illusie armer. Geen totaal succes. En ondertussen had ik zoveel uit de losse pols aan de oorspronkelijke recepten veranderd dat het geen zin heeft die hier te beschrijven.
Blijft 'under construction.'

Het weekend eindigde wel met een succes, en wel een aardappelsucces!
Mijn jongste wilde al een tijdje graag eens eend eten.
Misschien een beetje bijzonder voor een 9-jarige, maar voor mij is dat iets wat we moeten koesteren en stimuleren.
Hij had geloof ik al wel eens Peking eend gehad op de Wallen maar nu werd het een soort Canard à l'orange op z'n Nederlands. 
Losjes gebasseerd op een recept kwam er een redelijke sinaasappelsaus uit. Vergezeld van in ontbijtspek gewikkelde Haricots Verts, aardappelpuree en gebakken  polentakorst-aardappeltjes. Het leek wel Kerst.
Om de proeverij compleet te maken hadden we wilde en tamme eendenborst.
In de media hoor je veel over nep-wilde eenden maar toen ik op een schothagelkorreltje kauwde was het duidelijk: wij hadden de real stuff! 
Voor mij  was de ster echter de aardappelpuree.
Ik had er namelijk voor het eerst ook knolselderij doorheen gedaan. LEKKERR!
Ongeveer een 1/4 knolselderij (volgende keer meer?) op 2 kg aardappelen.
Samen opgezet met een bodempje water en een goede scheut slagroom.
Toen het gaar was kon ik er met extra boter, zout, peper en nootmuskaat een heerlijke romige, beetje naar bloemkool smakende puree van maken.
De kinderen vonden het ook lekker en mijn man zelfs lekkerder dan gewone puree.
Een nieuw succesnummer: een AARDAPPELsucces!

Ze hebben ' voetjes' !!!!!!!!

happy feet

Eigenlijk schijnt het de hype van 2010 geweest te zijn: macarons. Zelf heb ze wel eens op vakantie in Frankrijk gekocht. Meer voor de naam en het idee dan dat ik ze echt zo heerlijk vond.
Wat mij eigenlijk het meest aantrok was het feit dat het best een beetje een kunst is om ze zelf te maken. Die uitdaging moest ik natuurlijk een keertje aangaan. Afgelopen weekend was het eindelijk zover.
Eerst heb ik uren het internet afgespeurd naar zoveel mogelijk details en aanwijzingen voor de optimale bereidingswijze. Volgens mij kun je er op afstuderen. Het leek wel scheikunde. Fantastische sites met nog mooiere foto's en stap-voor-stap aanwijzingen. Veel verschillende recepten en methodes. Uiteindelijk koos ik een gulden middenweg. Fully prepared trok ik ten strijde.
Mijn bakplaat was niet supergroot, dus ik moest in 2x bakken. Gelukkig maar want nadat de 1e serie mislukte kon ik een paar kleine wijzigingen doorvoeren en voila: mijn 1e macarons ever, met 'voetjes'!
Dit voetjes-ding is errugg belangrijk bij het bakken van macarons. Het zijn namelijk de kleine karteltjes onder de gladde koekjes.
Het kenmerk van ECHTE (!) macarons. Als het goed is zijn het 2 identieke 'koekjes', gladde, glanzende, licht krokante buitenkant, chewy van binnen, meestal pastelkleurig, best zoet en op elkaar geplakt met een romige, ook gekleurde, smaakvolle vulling.
Deze vulling hoort niet buiten de voetjes uit te steken. Als je een hap neemt heb je dus eerst een krokantje, dan iets taai's en dan iets romigs. Alles in 1 hap! Een soort minigebakje.

De basis is een soort meringue. Er is een Franse en een Italiaanse methode. Bij de Italiaanse methode maak je een soort suikerstroopje van suiker en water dat je verhit tot een exacte temperatuur (122C ofzo), dit stroopje voeg je toe aan je opgeklopte eiwit.
Dit is een methode voor gevorderden maar wel met het meest constante resultaat. Ik had echter geen vloeistofthermometer (mogelijk verjaardagskadootje?) dus gokte ik op the French way.
Ik heb het volgende recept gebruikt, ongv. 20 macaronsetjes:

110 gr poedersuiker
60 gr amandelmeel
60 gr eiwit
40 gr kristalsuiker of minder, min 25 gr.(fijne tafelsuiker schijnt beter te zijn)
evt Cream of Tartar/zout
evt kleur/smaakstof

Het schijnt belangrijk te zijn om je eiwitten te 'agen', te verouderen. Dit doe je door je eiwitten minimaal 24 uur (kan tot 5 dagen) in een half afgesloten bakje in de koelkast te bewaren. Ze worden hierdoor gedehydrateerd/minder vochtig waardoor het schuim stabieler zou worden. Voor gebruik op kamertemperatuur laten komen. Zeef de poedersuiker. Eigenlijk ook het amandelmeel maar dat lukte niet in mijn bloemzeef. Ik heb het dus een beetje met mijn vingers gedaan. Poedersuiker en amandelmeel mengen.
Voor topresultaat maal je het mengsel kleiner in een foodprocessor (heb ik ook niet).
Klop de eiwitten een beetje stijf in een vetvrije kom. Evt. een beetje Cream of Tartar of zout toevoegen. (stabiliteit). Voeg dan beetje bij beetje de kristal/tafelsuiker toe, tot je glanzende, sierlijke, badschuim pieken kunt trekken. Je moet de bak op de kop kunnen houden maar het eiwit mag ook geen droge eilandjes vormen.  Voeg het amandel/poedersuikermengsel bij de merengue, net als de evt. kleur/smaakstof. (paar druppels, door het bakken wordt de kleur minder intense) of bijv. 2 theelepels cacao, voor dit laatste schijn je dan nog een eetlepel ongeklopte eiwit toe te moeten voegen)

Nu begint een 2e belangrijk proces: macaronage. Dit is het terugslaan van de merengue door ongv. 30 sec. redelijk stevig het mengsel te mengen. Daarna rustiger tot een egaal, dikke vla-achtig, vloeiend mengsel. Vaak wordt het met magma vergeleken. Als je het van de pollepel laat lopen zou het een dik lint moeten zijn die na een paar sec. in de massa wegglijdt. Dit is zeer belangrijk voor het eindresultaat: te kort is: oneven macarons die niet goed omhoog komen, te lang geeft barsten en geen VOETEN! . Oefening schijnt kunst te baren.
Zet een deels omgeslagen spuitzak (mondje 1 cm) in een hoog glas/kan zodat je 2 handen kunt gebruiken voor het vullen. (en er komt niets onderuit zoals bij mij, op de keukenvloer). Sla de spuitzak terug en houdt op één plek net boven de bakplaat (waar bakpapier op ligt) en spuit langzaam tot een hoopje van ongv. 4 cm. (net als soesjes) Het loopt nog een beetje uit. De evt piek kun je met je natte vinger gladstrijken. Tap met de bakplaat zodat luchtbelletjes verdwijnen.

Belangrijk onderdeel 3: De bakplaat laat je nu ongv. 1 uur staan. Zo ontstaat een dun vliesje op de macarons waardoor ze zo dadelijk goed rijzen.
Mijn oven (op normale stand) had ik op 140C omdat hij volgens mij altijd heter wordt (losse oventhermometer nodig, kado 3). Officieel 150-160C.
Voor de beste warmtegeleiding schijn je 3 professionele bakplaten op elkaar te moeten stapelen, als 1 superdikke plaat dus.
Ik hield na een paar minuten een pollepel tussen de deur voor het verlagen van de temperatuur. Na een paar minuten verschijnen hopelijk de VOETJES. Maximale baktijd voor deze maat macarons 12-13 minuten. Geheel laten afkoelen.
Als het goed is kun je ze makkelijk van het bakpapier afhalen. Ik heb ook gelezen dat sommigen ze er eerder afhalen en als het dan niet lukt schijn je wat water onder het bakpapier te kunnen laten lopen zodat ze los stomen. Ze kunnen echter ook soggy worden!

Net als bitterkoekjes (natuurlijk een beetje familie) schijnen macarons het lekkerst te zijn als ze even liggen, ze worden dan taaier. Zonder vulling kun je ze en paar dagen ingepakt bewaren. Of invriezen.

De vulling is natuurlijk een verhaal apart. Ik kwam de meest fantastische smaak en kleurcombinaties tegen. Zover kwam ik niet. Ik heb wat nutella met een beetje zachte boter gemengd en dat was erg smakelijk. Een soort bonbonpralinévulling. Ook had ik zachte boter met aardbeienjam en een beetje rode kleurstofpoeder gemengd. Nog niet helemaal fantastisch.

Een heel lang, misschien beetje saai verhaal, maar ik hoop dat het anderen over de streep trekt om het ook eens te proberen. Als je alle stappen precies volgt , is het best te doen. Ik lees ook verhalen van mensen die zeggen dat je alle poespas moet vergeten en gewoon niet te lang moet mengen.
Binnenkort ga ik het zelf, ook beginneling, nog eens proberen: misschien de Italiaanse manier, waarschijnlijk minder en fijnere suiker, en toch het amandelmeel proberen te malen. (nu hadden ze pukkeltjes).
Ook de kleur is voor verbetering vatbaar. Ik had erg veel foto's gemaakt en voor mijn gevoel zagen ze er steeds onsmakelijker uit: net lachende kunstgebitjes met een bruine tong.
Ik wilde lavendelkleur en mengde met rood en blauw. Het werd toen een soort vies-grijs-wit. Door extra rood eindigde ik met Bubblegum-rose!
Ze smaakten wel goed, naar meer!

Voor wie meer achtergrondinformatie of ideeën wil:

• http://www.pastrypal.com/2011/01/master-the-french-macaron/ document om te downloaden, erg duidelijk en veel smaakideeën
• - http://www.bakerella.com/macarons/ met extra bijlage van Tartelette in: http://issuu.com/helened/docs/demystifying_macarons_-_updated?       mode=a_p
•    http://www.syrupandtang.com/200712/la-macaronicite-1-an-introduction-%20to-the-macaron/ 
• -   http://lemacaronartisan.blogspot.com/search/label/Macarons
• -  http://www.davidlebovitz.com/2008/09/making-french-macarons/
• -   http://macarons.info/macaron-fillings/macaron-buttercream-recipes/

Naschrift 14/3/2011: gisteren heeft mij dochter(13) met een vriendinnetje ook gewoon macarons gebakken,
zonder hulp, zelfs zonder verouderde eiwitten, en ze werden prima. Weg mystiek.


Ik begin op een televisiegids te lijken, maar naast Masterchef heeft de BBC op het moment nóg een paar leuke kookprogramma's:
Net voor Masterchef(BBC 1) op donderdag: Hairy Bikers(BBC 2) 21.00 met als leuke subtitel : Mum knows best. Of course!
2 Harley-Davidson types reizen langs allochtone moeders in Engeland en leren de beste recepten uit verschillende culturen. Vorige week een Nederlandse die oa. kroketten maakte.: Recepten.
Ook altijd leuk: maandags BBC 2, 21.30: Raymond Blanc's Kitchen Secrets, per aflevering laat hij tips en tricks zien voor bijv. desserts of groenten etc.
Recepten van alle leuke foodprogramma's BBC HIER

Eerste bevindingen over de nieuwste BBC Masterchef.

Afgelopen woensdag zaten we klaar voor de aftrap van de nieuwe serie van Masterchef 2011. Ik moet zeggen, ik twijfel nog een beetje aan de nieuwe format. De originele, droge no-nonsense aanpak van de voorgaande jaren is een beetje vervangen door de eenheidsworst van alle kookprogramma's van deze tijd.
Veel aandacht voor sentiment. Veel close-up's van emoties. De juryleden lijken geïnstrueerd te zijn om het beslissingsmoment (in/out) minimaal 30 seconden te rekken voor een zo groot mogelijke impact. Zelf hebben ze ook regelmatig last van overborrelende emoties, 1x moest Gregg Wallace zelfs zijn ogen langdurig droogwrijven! Het resultaat (de bereidde maaltijd) leek niet meer het belangrijkste onderwerp van aandacht of zelfs criterium voor een plaats in de final-20. Jammer.
Eens kijken wat volgende week brengt. Het vooruitblik-filmpje leek een kopie van de Australian Masterchef. Zelfde buxus-logo en ik zou bijna zweren dat het dezelfde keuken is. (of was dat nou de NL-versie?).

Zelf vervaardig ik zeker geen Masterchef-waardige maaltijden. Het blijven toch en beetje gewone gezinsmaaltijden. Wel met veel smaak!
Laatst wilde ik weer eens iets anders voor onze pasta. Mijn kids zijn geen grote liefhebbers van paprika maar ik moest mijn groentela wat leger krijgen.
De volgende oplossing viel goed in de smaak:

Tagliatelle met paprikasaus

Tagliatelle met paprikasaus (zeker 6 porties)

500 gr. tagliatelle
1 ui, gesnipperd
1 rode paprika, in kleine stukjes
1/2 groene paprika, in kleine stukjes
1 grote wortel, in stukjes
stukje bleekselderij
1 grote tomaat (of 2 kleinere), in stukjes (of 1/2 blikje tomatenblokjes)
1 teentje knoflook, geperst
visbouillon (1 1/2 blokje met vocht)
Pernod, ruime scheut
peper/zout
half bosje peterselie (met stengel), rest voor garnering
snufje tijm, snufje oregano
ruime kneep citroensap
scheutje balsamicoazijn
olijfolie

Fruit de ui in de olijfolie. Voeg de paprika's, wortel, bleekselderij en knoflook toe. Bak alles tot het wat zachter wordt. Doe de rest van de ingrediënten (behalve de citroensap en de balsamicoazijn) erbij en laat het zeker een half uur op een zacht vuurtje lekker pruttelen. Als het droog wordt nog wat water toevoegen.
Vervolgens alles pureren en op smaak maken met het citroensap en de balsamicoazijn. Ook hier water toevoegen als het te dik is. Er zou room bij kunnen maar ik hou zelf niet van romige tomatendingen.
Ruim verse peterselie er over strooien.

Lekker met een gestoofd visje! Wij hadden gewoon diepvrieskabeljauw maar elke vis zou lekker zijn. Ook goed met bijv. grote garnalen. Mijn kids hadden niet door dat er paprika in zat en in ieder geval konden ze het er niet meer uit peuteren! Voor herhaling vatbaar.

Sorry foutje, Masterchef BBC op Woensdag!

Dom,dom. Ik had oorspronkelijk op mijn blog geschreven dat de nieuwe serie Masterchef op de BBC op donderdag 17 februari zou beginnen. Gelukkig was een lezer goed bij de tijd en stuurde mij gecorrigeerde info toe. Achteraf wist ik het ook wel maar had even een klein mentaal kortsluitinkje. Sorry. Details vermeld in blog van 14 feb.  Veel kijk plezier.

Nieuwe serie MASTERCHEF BBC v.a woensdag 16 febr. 2011 (ipv start donderdag)

Ik heb al eerder geschreven dat ik een grote fan ben van MASTERCHEF, en tot mijn grote vreugde begint aanstaande woensdag weer een nieuwe serie.
Het is alweer het 7e seizoen en deze keer gelukkig weer een amateurversie.
Er zijn deze keer wel een paar kleine veranderingen. Ze hebben waarschijnlijk goed gekeken naar de Australische versie en er een paar items van overgenomen.
Er zijn ruim 20.000 aanmeldingen per seizoen. Tot nu toe schijnen de juryleden Gregg Wallace en John Torode niet betrokken te zijn geweest bij de voorselecties. Zij ontmoeten de kandidaten pas als ze al definitief geselecteerd waren. Ze hebben echter het gevoel dat er veel potenciële koks verloren gaan bij de voorselectie. Vooral door zenuwen zouden eventuele kandidaten onderpresteren en afvallen.
Dit jaar worden er 2 auditionshows gehouden. Vergezeld door hun familie/vrienden krijgen de kandidaten (natuurlijk toch al een selectie) één voor één de gelegenheid om in 45 minuten met de door hen zelf meegebrachte ingrediënten een maaltijd voor te maken. Daarna mogen ze het in 10 minuten presenteren aan de juryleden. Als beide juryleden vóórstemmen krijg je 1 vd totaal 20 vergeefbare Masterchefschorten. Als ze het samen oneens zijn krijg je één herkansing.
Uiteindelijk zijn er dus 20 definitieve deelnemers en in 13 weken tijd gaan zij in een gloednieuwe keuken  vechten voor de titel Amateur Masterchef 2011.
Kick-off  woensdag 17 februari 22.00-23.00, vervolgd op donderdag 18 februari.
De daaropvolgende weken denk ik maandag-donderdag, maar dat kan ik nu nog niet goed vinden. Wij zitten in ieder geval klaar!
Wij kijken altijd graag met Engelstalige ondertiteling ( teletekst 888), handig ter ondersteuning , zeker in het geval van accenten (Scottish ofzo)
HIER de site van Masterchef. Recepten van alle foodprogramma's BBC HIER

 naschrift 15 februari: ik had eerst foutief vermeld dat het op donderdag en vrijdag was. Info nu gecorrigeerd naar woensdag (22.00 uur) en donderdag (volgens mij ook 22.00), alles NL-tijd

PS. Last-minute Valentijnsfoto:


Rozencake

Fantastische siliconen cakevorm. Volgens mij ooit bij de Xenos gekocht. Vooral de bruine randjes geven het grootste effect. Ik ben echter ook wel nieuwsgierig naar het resultaat in Red Velvet uitvoering. (met veel rode kleurstof). Net echt denk ik.

Deze staat ook op mijn verlanglijstje: Nordic Ware, Sweetheart Rose Muffinpan.



Voor zover ik nu weet alleen verkrijgbaar via internet, graag zou ik het horen als iemand een verkoopadres in Nederland weet!
Of ik zou kunnen proberen om het als souvenir van onze vakantie in Amerika mee te nemen, maar ik ben bang dat we nu al serieus aan de overbagage zitten met evt nieuwe outlet kleding en andere culinaire souvenirs. 

And the winner of the Award is...........

Ik had het al wel eens gezien op een blog (geloof ik) maar er blijken Awards vergeven te worden van de ene Blogger aan de andere Blogger als blijk van waardering: de"My Blog has Attitude !"-Award.
Gisteren was ik the Lucky Girl, Nathalie van
Nathalie's Foodblog had zelf de eer gehad om deze Award te ontvangen en wilde deze o.a aan mij doorgeven! (omdat ik zo'n leuke schrijfstijl had)
Zeer vereerd natuurlijk. Ook al heb je zelf veel plezier aan het schrijven van je Blog, het is ook fijn om door andere gewaardeerd te worden.

Dat Award gebeuren is natuurlijk typisch Amerikaans (deze oorspronkelijk ook)
Zelfs op school schijn je daar allemaal Awards en Honours te krijgen aan het eind van het schooljaar, met de meest mooie namen (de beste schoenveterstrikker vd klas etc.), positieve aandacht is een Big Thing!
Nu lijkt het een beetje op een kettingbrief, iets dat ik normaal gesproken compleet boycot, maar in deze vorm vind ik het OK.
Je wordt zelf in het zonnetje gezet en je wijst je lezers op 3 andere Blogs die jij de moeite waard vindt. Alleen maar winnaars dus.
Nu komt het moeilijke deel: één vd voorwaarden voor het accepteren van de Award is dat je 3 redenen noemt waarom jij deze Award verdiend zou hebben. Ahum, moeilijk, moeilijk.
Misschien  

• omdat ik graag mijn enthousiasme over eten met anderen deel?
• omdat ik mijn directe omgeving met mijn Blog verlos van oeverloos geneuzel?
• omdat ik blijkbaar anderen plezier doe met datzelfde geneuzel?               

            
Vervolgens hoor ik 3 (oorspronkelijk geloof ik 5) andere Blogs te nomineren voor de Áttitude Award, best ook moeilijk, ik lees veel Blogs maar dat zijn vaak Amerikaanse en ik wil nu graag Nederlandse Blogs in het zonnetje zetten!
Dit zijn ze geworden:

Uit de keuken van Levine (Arden): omdat zij een vd eerste blogs was die ik regelmatig las. Ze schrijft erg enthousiast over haar bakkunsten en bakt de mooiste broden! Tevens geeft ze broodbakcursussen aan huis. Sinds zij mijn link aan haar blog heeft toegevoegd krijg ik veel bezoekers via haar.

Bloesem:  Blog van grafisch ontwerpster Irene van Hoof. Na vele omzwervingen woont ze nu met haar gezin in Kuala Lumpur en laat op haar blog haar dagelijkse vondsten op het gebied van huis en kidsstuff zien. De meest leuke dingen van individuele designers. Mijn favoriete onderdeel is echter: Mom Stories , waarin moeders/designers over de hele wereld een inkijkje geven in hun huis, gezin en werk. Ik word al helemaal moe als ik al die perfectie zie. Ik voel me echt een koekoeksjong.

Een bloem in je haar : een blog van de Madame van de internetwinkel Madame Charlotte waar je leuke dingen op eet/kookgebied kunt kopen. Met haar cateringbedrijf organiseert ze graag feesten met een personal touch. Met haar ruime ervaring op kookgebied (oa Allerhande) kan ze een origineel aanbod doen!

Ik hoop dat ook zij (en Nathalie) van hun Awards genieten want een beetje zonneschijn doet iedereen goed!!!!!!!!

Zucchini bread.



Zucchini bread

Mijn tijd op het reisburo in Den Haag was een geweldige tijd. Heerlijke collega's, mooie kamer in een gezellig studentenhuis en natuurlijk mijn leuke werk. De zaken gingen goed, wij waren goed, we namen alle tijd voor iedere reis: groot of klein. Omdat mijn kamer dichtbij mijn werk was zag ik ook buiten werktijd geregeld klanten in bijv. de supermarkt. Het voelde als een klein dorp. De klanten waardeerden onze inzet en we kregen regelmatig bloemen, bonbons of zelfs souvenirs als dank voor onze inspanningen. Toen ik zwanger was van mijn oudste kreeg ik zelfs allerlei kraamkadootjes!

Toch zou ik het nu niet meer willen/kunnen doen denk ik: bij mij is het altijd alles/niets. 0 of 100. Omdat ik nu partime zou moeten werken zou ik dus niet voor de 100 kunnen gaan. Ik heb zelf altijd het idee dat ik het zelf het beste kan en het lijkt mij dan heel moeilijk om bijv. op dinsdag iets over te moeten dragen terwijl je zelf pas vrijdags weer komt. Zo'n vakantie regelen is een heel proces waar ik geen stap van zou willen missen. Bovendien zou ik er thuis over blijven malen.

Ons reisburo zat in een best gegoede buurt van Den Haag. We hadden dan ook veel ambassade-klanten, of van het International Court of Justice.
Van 1 Amerikaanse mevrouw zaten de kinderen  op een kostschool in Engeland en als ze thuis waren voor vakanties gingen ze altijd veel bakken. Als ze dan de terugvlucht moesten herbevestigen (moest toen nog) nam ze altijd brownies of zucchini bread mee! Heerlijk. Toen ze terug naar Amerika verhuisde heb ik dan ook het recept gevraagd en gelukkig gekregen.




Zoals je ziet is het recept veel gebruikt. Iedereen vindt het lekker. Mijn man trakteerde er vaak mee op zijn werk (8 cake's ofzo) en ik geef het ook vaak als kadootje, ook aan de meesters en juffen op de laatste schooldag.
Express noem ik het zucchinicake (Amerikaans en Italiaans voor courgette). Meestal verzwijg ik het mysteryingrediënt en laat de mensen raden. Dat lukt ze dus nooit!
Het is een vochtige cake, soort worteltjestaart maar niet erg zoet. Beetje Indische cake achtig. Bovendien is het makkelijk te maken met mokken als maat. Officieel hoort er een icing op maar dat doe ik nooit. Niet nodig.
Eet smakelijk.

Courgettecake(vertaalde versie), voor 2 cakes

Oven verwarmen op 180C

Klop 3 eieren met de mixer tot een schuimige massa. 

Vervolgens voeg je

·    2 mokken bruine basterdsuikersuiker   (300-325 gr)  

·    1 mok plantaardige olie ( 275  ml)                                                                                    

·    2 theelepels (5ml, soort toetjelepel) vanille extract  

      2 mokken geschilde, grofgeraspte, uitgeknepen courgette (ongv 1 grote   courgette)

Roer alles door elkaar met een houten/plastic lepel tot het weer 1 massa is. Ziet er eerst gek uit. Vervolgens

·         3 mokken bloem

·         1 theelepel  zout

·         1theelepel bakingsoda

·         ¼ theelepel bakpoeder

·         1 eetlepel (of 3 theelepels) kaneelpoeder.

Als laatste 1 mok in kleine stukjes gehakte walnoten (ongv  100 gr.) Alles door elkaar  roeren . 2 cakeblikken insmeren met boter en met bloem bestuiven, het overtollige er weer uit tikken anders krijgt je cake gekke witte randen.

Het deeg verdelen over de 2 blikken en het blik even op het aanrecht tikken om luchtbelletjes te verwijderen.  1 uur bakkken op 180C                                                                                                                                                                                                                                                         

*********

Vanille-extract is niet het zelfde als vanille-essence. Het is pure vanille op een alcoholbasis. Typisch amerikaans ingredient, soms in NL verkrijgbaar van het merk TipTop  

Bakingsoda is ook zo’n anglicaans ingredient. Verkrijgbaar bij de apotheker en ook onze wijnsteenbakpoeder is volgens mij het zelfde.
Bakpoeder is gewoon van Dr. Oetker.

1 mok is een stoere rechte koffiemok, ongv 275 ml


Evt. icing: combinatie van Monchou en poedersuiker

En route naar de lente!

Ik heb altijd een beetje moeite met de winter. Guur en grauw, niets voor mij. Gisteren was het echter een heerlijk dagje. Stralend zonnetje aan een strakblauwe lucht! Daar word je helemaal vrolijk van. Wel zie je door de zon ongenadig de vieze ramen en overal stof. Ik had kunnen gaan poetsen, maar ik ben gewoon lekker mijzelf gaan poetsen! Super-luxe: midden op de dag in bad. Lekker relaxen. Daarna Lentekleren aan. (lime-groene velours broek, speciaal voor deze gelegenheid bewaard, een wit ajourvestje en zomerse schelpenketting). Ik voelde me heel wat, maar werd natuurlijk compleet afgekraakt door m'n kids die vooral de broek vreselijk vinden. (hij heeft ook nog wijde pijpen).


Beetje vreemde foto misschien.
Voor de enige grote spiegel in huis (tienerkamer)

Dit alles deed me wel al heel erg verlangen naar de zomer. Frankrijk!
2 zomers terug waren we in de Provence. Heerlijk. Door mijn reisburoverleden ben ik nog altijd erg bezig met het verzamelen van en speuren naar de places-to-be. Zodra iemand het woord vakantie laat vallen duik ik al in m'n computer. Hele lijsten heb ik verzameld. Ook in de Provence hadden een heel leuk authentiek familiehuis. De oude oma moest haar badkamer nog leeghalen toen wij aan kwamen. Ook liet ze van alles in haar koelkast staan, maar dat ging me toch iets te ver. Lekker allemaal verse spulletjes gekocht in de heerlijke Franse supermarkten.

La douce France

Het huis in Mormoiron

Eén van de leuke uitstapjes die gemaakt hebben was naar Domaine de Marotte, een wijngaard gerund door een heel gezellige, zeer actief en kundig Nederlands gezin met 4 kids.Met een Ipod kun je individueel een wandeling maken over het terrein. Op vaste punten geeft de ingesproken Ipod op humoristische toon uitleg bij wat je ziet. Naast een wijnproeverij kun je ook de table vigneronne lunch bespreken. (picknickmand met lekkere hapjes).
Heerlijke buiten met fantastisch uitzicht lekkere locale producten eten vergezeld natuurlijk van hun eigen wijnen. Prima verzorgd, ook leuk met kids. Wij voelden ons God in Frankrijk.

    

In hun shop kun je vervolgens de wijnen en andere waren kopen. Ze hebben ook een grote gite met zwembad te huur. (iets boven ons budget).
Ook na de vakantie kun je de vakantiesfeer vasthouden: hun wijn is/was in het Amstel hotel de huiswijn!
Een aantal geselecteerde wijnhandels in NL voeren hun wijn of je kunt het rechtstreeks bestellen via hun supersnelle bestelservice!  Als je in de Provence bent moet je zeker een langs gaan of een eetafspraak maken. Bon appetit!



PS Bijna vergeten: je kunt ook gaan druivenplukken tegen kost/inwoning. Het zal zeker zwaar zijn ( in de hitte) maar dat heb ik altijd een keertje willen doen. Misschien in mijn 2e jeugd?




DE reden waarom ik naar de Provence wilde!