Het bezige bijtje, de bloemetjes en de patatten

Ik heb het een beetje druk. Of eigenlijk, ik heb mijzelf een beetje druk gemaakt. Werken, man in Argentinië, ouderavond op school, collecte lopen voor de Nierstichting, verjaardagstraktatie voor school regelen en als klap op de vuurpijl/slagroom op de taart: morgen (eigenlijk alweer vandaag, donderdag) een broodbakcursus bij Levine van 'Uit de keuken van Levine'.
Voor dit laatste heb ik heb ik natuurlijk zelf gekozen, maar een ander weekje was fijn geweest. Deze keus was er echter niet. Ik boekte pas 2 weken geleden en dit was het laatste plekje voor de rest vh jaar! Ik heb nog mazzel, zo meteen is ze zó professioneel dat ze geen workshops meer geeft. Laat staan bij haar thuis!
Ik heb eigenlijk geen ervaring met broodbakken, maar zie in blogs alle oud-cursisten enthousiast aan het bakken slaan. Dat beloofd dus een goede dag te worden.
Oorspronkelijk wilde ik er een 2-daags reisje van maken, (slapen bij familie en vrijdag lekker statten in Den Haag), maar nu mijn husband opeens weg moest kan dat natuurlijk niet meer. Ik had de kids uit logeren kunnen sturen, maar dat voelt toch iets te luxueus. Wel ga ik na de cursus nog even lekker Den Haag in (toko eten?). Alle zelfgebakken broden gooi ik wel in een kluisje in de Bijenkorf.

De verjaardagstraktatie was eigenlijk een beetje mosterd na de maaltijd. Antal was al jarig in Augustus. Midden in de schoolvakantie.
Omdat hij toch nog graag wilde trakteren (laatste keer?) kwamen wij deze week maar eens in actie. Hij vindt het nog steeds leuk om op iets origineels te trakteren in tegenstelling tot 99% van de klas (chips is bijna standaard).
We hebben het niet zelf bedacht en al eens eerder voor 1 vd andere kinderen gedaan, maar het blijft leuk. En supersimpel.

Bij de patatboer heb ik 40 bakjes gekocht (1.50 Euro, de jongen wist het ook niet). Vervolgens dunne plakken van een kantklaar cake gesneden. Zelf bakken ging mij iets te ver voor de hongerlapjes. Per bakje sneed ik 1,5 plakje in 6 dunne frieten. De mayonaise (slagroom uit spuitbus) heb ik er pas in de klas bij gedaan (wordt snel dun). Eerst wilde ik het de kinderen zelf laten doen, maar dat leek bij nader inzien toch niet zo'n goed plan. (1 spuitbus/kind?).
Het was een groot succes, de kids waren erg enthousiast.

Voor de meesters en juffen hadden we een cake-spiesje. Naar keuze met slagroom. (je hebt altijd een paar snoepers)
De sateprikkers had ik versierd met stoffen plakbloemetjes (Xenos/HEMA) en dat zag er ook gezellig uit. Vanwege de kwetsbaarheid vd aardbeien had ik deze spiesjes ook pas 's ochtends gemaakt.

Natuurlijk had ik geen fototoestel meegenomen, leek zo overdreven. Later had ik spijt. Het zag er tijdens het trakteren zo gezellig uit.
Ik wilde later thuis nog een foto maken van Antal met de traktatie, maar dat vond hij maar onzin. Pech dus.
Hij is ook al 11!

Really homemade!

 

Toen wij op vakantie waren in Toscane verbleef mijn schoonzus met kids in ons opgepoetste huis. Ze hebben zich als voorbeeldige toeristen gedragen en in korte tijd waarschijnlijk meer gezien van Noord-Holland dan wijzelf!
Als attentie lieten ze een leuke koekstempel achter: HOMEMADE
We hebben er simpele zandkoekjes mee gemaakt. Voor het beste resultaat dien je de ingestempelde koekjes een tijdje te koelen voor je ze gaat bakken anders loopt de indruk snel vlak.

Weer een goede reden om aan huizenruil te doen (mijn man zag de Hawaii-ruil wel zitten, ik moet toch opletten wat ik schrijf!)

Voorwaarts mars...



Voldaan en trots (Antal in het midden)

Daar zijn we weer!
Het virus is bestreden! Nadat de computer 1 hele week 24/7 heeft staan draaien, 18.5 MILJOEN !!!!!!!! objects heeft gescanned op onvriendelijke bestanden (82 gevonden) konden we eindelijk weer bij de besturing. En niets kwijt geraakt, geen foto's of favorieten.
Halleluja!!!! (nu snel back-uppen)
We waren niet de enige, vandaag melden radio 538 en telegraaf.nl diverse aangiftes bij de politie. Wij hadden niet eens die moeite genomen omdat we op internet al op vele lotgenoten stuitten.

De avond4daagse bloemen, mijn Hollandse trio met de gladiool van school

Wat is er in de tussentijd gebeurd: veel natuurlijk.
Ik doe en deed mee aan de Veggiechallenge, daarover later meer.
The major event was de avond4daagse! Onze jongste 2 liepen mee, 10 km.
Ik weet niet eens of ik dat vol hou, laat staan 4 avonden achter elkaar.
En het was dit jaar afzien.
Elke avond wordt een andere route in het bos gelopen, soms ook naar het strand. De 1e avond waren ze bijna het bos uit toen het (zeer locale) noodweer los brak, onweer, keiharde HAGEL en later een tropische regenbui.
Ik was net thuis van mijn werk en besloot ze tegemoet te rijden. Ik was niet de enige, het wemelde van de (verontruste) ouders. Uiteindelijk trof ik ze zeiknat op school, ze waren met soms wel 12 kinderen in diverse auto's geduwd.
Bij hen was geen paniek geweest, maar de volgende dag sprak ik op mijn werk diverse ouders die andere ervaringen hadden.
Sacha had in haar doorweekte katoenen gympen diverse blaren opgelopen.
De volgende avond kwam ze daardoor zelfs met bebloede voeten thuis. Toch wilde ze ook de volgende avonden (ingepleisterd en al) gewoon lopen, wat een bikkel. (was natuurlijk ook wel haar laatste jaar)
De laatste avond was natuurlijk het inhalen van de stoet. Traditiegetrouw met bloemen en een kleine kadootje.

Dit jaar had ik gekozen voor een kadobon van onze lokale ijsboer, toepasselijk verpakt in een ijshoorntje. Dit had ik voor Antal bevestigd aan een oranje hawaiiketting en voor Sacha aan een Napoleon-parelsnoer.
Voor dit laatste had ik allemaal zwart-wit Napoleon's (haar favoriete snoepje) aan elkaar vast gemaakt met plakband en nietjes. Ik vond het zelf erg geslaagd, maar mevrouw wilde het niet om (waarom moest ik ook altijd iets fröbelen, was het pubercommentaar). Blijft moeilijk.

Hoera Ties!

Afgelopen week werd mijn buurjongentje Ties 5 jaar.
Een tijd terug zag ik in een bakwinkeltje in Alkmaar hele leuke mini-muffinbakpapiertjes en kon het niet laten ze voor mijn buuf mee te nemen.

Het waren namelijk piraatvormpjes, ideaal voor een 5 jarige verjaardagtraktatie. Ik zag er een kraaiennest in.
Zo gezegd, zo gedaan, mijn buuf heeft er weer iets leuks van gemaakt!
Weer heel anders dan ik in mijn hoofd had (gewone vlag en halverwege stokje), maar zo zie je maar, er zijn altijd meerdere mogelijkheden.

Het was natuurlijk extra leuk dat oma een siliconen kasteelbakvorm had. Met de Ties-vlag op de hoektorens was dit een fantastische traktatie voor de meesters en juffen.

Natuurlijk moest ik een foto maken. Jammer genoeg was mijn batterij echter snel op zodat ik geen foto meer kon maken vd onderkant vd cupcakes (bijna mooiste deel). Toen ik later op de middag terugkeerde was het al te laat: er was gemuit en de buurpiraten hadden de cakejes al opgegeten.
Schobbejakken!

Rupsje Nooitgenoeg (verjaardagstractatie)

Bij een verjaardag hoort natuurlijk ook een traktatie. Mijn oudere kinderen zijn intussen (semi)pubers: vooral niet afwijken vd norm: traktatie=zakje chips.
Mijn jongste daarentegen ziet in afwijken juist (nog) de uitdaging. Hij wil iets creatiefs, iets wat een ander niet heeft!
Enig speurwerk op Google ter inspiratie leverde de volgende traktatie:



Rupsje Nooitgenoeg

Oorspronkelijk een kaaskoekje met rozijnenoogjes. Wij dachten dat niet elk kind kaas lekker zou vinden en gingen voor een zoete variant. Als decoratie gebruikten wij glazuurstiften. Het leek simpel maar het is natuurlijk altijd meer werk dan je denkt.

2 eenheden koekjesdeeg leverden 45 rupsjes (45x5=225 rondjes uitsteken). Hoewel er een paar de eindstreep niet haalden (je moet toch weten hoe het smaakt) was dit natuurlijk genoeg voor een klas van 35 kids. Ik heb een redelijk grote oven, maar deze hoeveelheid moest in een paar rondes gebakken worden. Afkoelen en decoreren, het leek wel een lopende band mini-fabriekje. Halverwege snapte ik natuurlijk wel weer waarom anderen dit niet meer doen! Vanwege lactose-intolerantie van 1 vd kinderen hebben wij voor de ene helft roomboter en voor de andere plantaardige margarine gebruikt. Gelukkig beide met goede bakresultaten.
Eén koekje hadden we met zijn naam (4 letters) beschreven, altijd fijn als iedereen gewoon mee kan eten.
We hebben een standaard zandkoekjesdeeg gebruikt, maar ik vind het altijd zo jammer dat de koekjes zo hard worden, toch maar eens op zoek naar een ander recept.

Koekrupsen

200 gr bloem
150 gr boter, kleine stukjes
125 gr witte basterdsuiker (kan best minder)
2 eetlepels geklutst ei
3 gr zout

Kneed alle ingredienten tot een soepel deeg. Laat rusten in de koelkast. Rol uit tot een 1/2 cm dikke lap en steek rondjes met behulp van een plastic flessendop. Maak rupsen door 4 rondjes een flauwe boog te laten maken, licht overlappend, en de 5e weer omhoog (als gezicht). Leg op een bakplaat waar bakpapier op ligt. Evt. besmeren met rest ei voor glans. Weer afkoelen in de koelkast ( beter behoud vorm). Verwarm de oven op 150C. Bak de koekjes blond/lichtbruin in 15-20 min. Vooral niet te bruin laten worden. Het is normaal dat ze zacht zijn, als ze afkoelen worden ze hard. Afkoelen op de plaat of andere rechte ondergrond.
Decoreren met glazuur.
Decoreren voor het afbakken kan natuurlijk ook: suiker of sprinkels strooien in nat ei en meebakken. 

De meesters en juffen mochten kiezen: òf een overgebleven rupsje òf een feestelijke fruitspies. (ze krijgen al zoveel ongezonde tractaties).
Iedereen blij!

Eeerlijk zullen wij alles delen.......

Dit blog gaat over eten, en dat is natuurlijk een rekbaar begrip! Een tijdje terug maakte ik een video van ons konijn Blackie en nu zag ik weer iets leuks. Iedere ochtend zet ik, als goede moeder, een koekje, kwarten appeltjes en drinken klaar voor mijn kids.
Meestal nemen ze het braaf mee naar school, maar soms wordt het wel eens vergeten. Als ze het dan niet 's middags alsnog opeten ligt het nog dagen op het aanrecht.
De konijnen zijn er dan blij mee, maar vd week gooide ik een appelkwart op het terras voor de vogels. Een tijdje later zag ik dat vader/moeder merel zijn/haar jongen aan het voeren was! Zo schattig.
De jongen zijn volgens mij groter dan de vader/moeder, maar laten zich lekker voeren. Omstebeurten (ongeveer) kreeg ieder zijn deel. Ik dacht direct: voer voor mijn blog!

Snel pakte ik ons fototoestel en maakte een eeuw leuke opnames. Met onze videocamerara heb ik ook nog een filmpje gemaakt met zelfs 4 jongen, maar ik kan het stekkertje niet vinden om de video over te zetten naar de computer. Misschien later nog.

Mijn eigen 'jongen'zijn ook vaak druk in de weer met eten: Sacha had op een verjaardagsfeestje cupcakjes versierd. Of ik die snel kon fotograferen voor mijn blog zodat ze ze kon gaan opeten. Ik vind ze er geweldig uitzien. Heel creatief met een soort kneedmarsepein (niet echt lekker). It runs in the family!!

Klein is ook fijn.

Wij wonen in een leuke straat met fijne buren. We lopen niet elkaars deur plat, maar er zijn genoeg gezamenlijke ontmoetingen/ervaringen. Onze kinderen zitten bijna allemaal op dezelfde school wat al vaak handig is geweest bij ziekte etc. Er zijn wel eens hele schema's opgezet. Onze kids zijn de oudsten dus voor ons is dat niet meer nodig, maar ik breng elke maandag mijn naaste 3 buurkids mee naar school.

Afgelopen week werd mijn buurmeisje Ynger 7. Mijn buuf (de meest attente buurvrouw die er bestaat) is altijd erg creatief/vindingrijk op het gebied van verjaardagstraktaties. Gewone muffins vond ze te groot als traktatie dus had ze mini-muffins gemaakt. Mèt waterballonnetje en snoepjes als versiering. Voor de meester en juffen een mini-taartje met aardbei en chocoladeglazuur. Een eenhapstraktatie. Geweldig.



Eenhapstraktatie met diepvries-naamlabeltje

Omdat ik ook nog een recept ken voor blauwe kaas-walnoot-mini-muffins besloot ik ook maar eens zo'n blik aan te schaffen. (bijna 20 Euro, best duur).
Er waren alleen witte papierencupjes. (50 à 2,50)

Vandaag zat ik echter ivm de underground boerenmarkt nog wat op het net te surfen. Ik realiseerde mij namelijk dat ik nooit genoeg vanille-extract had voor mijn gigantische hoeveelheid blackbean-brownies. Je schijnt het zelf te kunnen maken, maar dan moet het nog maanden rijpen. Daar heb ik geen tijd meer voor, dus misschien moest ik het nu maar bij een webwinkel kopen. 
Er bestaan ZOVEEL leuke webwinkels.
Op één vd websites, Het ZOETE Warenhuis, waar ik idd extract kon kopen zag ik ook hele leuke andere kleuren mini papierencups. Leuk, leuk, leuk. Even de buuf inlichten. Kunnen we samen inkopen doen.

PS. donderdag moet ik nog naar een verjaardag in de buurt van Hilversum (vriendinnetjes sinds ons 8e) en heb dan mooi een excuus om eens bij Kookwinkel Oldenhof langs te gaan want volgens de site verkopen zij ook de vanille extract. Verder moet ik denk ik maar met dichte ogen rondlopen.

Copyright of 'right to copy'?

Eerder deze week las ik een interessante blogpost van David Lebovitz.
Deze Amerikaanse columnist/publicist schrijft aansprekende colums over zijn eetervaringen (veelal in Parijs, mijn favoriete stad), aangekleed met mooie foto's en fantastische recepten (ook vaak macarons!).
In deze blogpost probeerde hij, van uit zijn eigen ervaring als blogger, tips te geven voor to Do's en Not to Do's voor het hebben/houden van een goed blog. Het is even een worsteling, zo'n pagina's lang verhaal in het Engels, maar er zaten zeker veel interessante, bruikbare punten tussen.
Sommigen waren eye-openers, maar met één had ik toch een beetje moeite: volgens hem moet je altijd toestemming vragen voor je een recept plaatst! (oja, uitroeptekens zijn not-done).
Aan de ene kant begrijp ik het wel: iemand heeft er hard voor gewerkt en een ander gaat er even gemakkelijk mee aan de haal. Maar werkt dat niet zo met alle recepten?
Zelfs al zou je 'zelf' een recept verzinnen, het is toch meestal wel geinspireerd op iets dat je gelezen hebt. (vaak weet je echt niet meer van wie of wat het was). Alleen echte grote chefs zoals Jonnie Boer zullen echt zelf iets verzinnen en ook zij zullen onbewust beinvloed worden door wat er in de culinaire wereld om hen heen gebeurd.
Als je een recept echt rechtsreeks copieert vindt ik het wel een must dat je de bron er bij schrijft.
Zowieso lijkt het mij geen haalbare kaart: alleen op deze post kreeg hij al 240 reacties, hoe zou hij ooit alle wereldwijde aanvragen tot publicatie kunnen beantwoorden? Laat staan bekende chefs als Nigella Lawson of Jamie Oliver.

Gek genoeg heb ik een minder sterke mening over het copieren van foto's. Voor mij zijn foto's meer iets eigens. Een foto is het resultaat van hard werken en creativiteit. Een soort kunstwerkje. Het zou mijn eigen eer te na om een foto te plaatsen die ik niet zelf gemaakt had, het zou een beetje als cheaten voelen want mijn kookresultaat zal dan wel niet zo perfect zijn geweest.
Voor mij moet je dus van andermans foto's afblijven. (Ik zou trouwens best wel gevleid zijn als iemand mijn huis-tuin-keuken foto's uberhaupt zou willen.)
Ik ben zowieso heel principieel: ik heb alleen recepten op mijn blog die ik eerst zelf heb uitgeprobeerd.  Er moet een verhaaltje en een redelijk geslaagde foto bij. Zo streng zijn voor mijzelf is soms best lastig, ik zou veel meer recepten willen plaatsen, maar dan werd dit blog gewoon een doorgeefluik zonder eigen toegevoegde waarde.

Ik vind het trouwens wel amusant dat men het in China (copyland bij uitstek), helemaal lijkt te hebben omgedraaid: bescherming van copyright wordt daar vaak geïnterpreteerd als 'right to copy', het is maar waar je de klemtoon legt!

Soms vraag ik trouwens wel heel netjes om toestemming. Laatst bijvoorbeeld bij :

Deze leuke website heeft echt fantastische ideeën en suggesties om de lunch aantrekkelijker te maken. Zeker voor kinderen en vooral voor overblijf-lunchboxen.
Uitermate creatief, misschien niet altijd haalbaar voor een door-de-weekse dag, maar ik zou bijna wensen dat mijn nog kinderen kleiner waren.
Naast leuk zijn ze vaak ook gezond en dat is in deze tijd van het obesitasprobleem natuurlijk erg belangerijk.
Sommige ideeën kun je trouwens ook makkelijk vertalen naar een leuke verjaardagstractatie.
Doe er uw voordeel mee!

De Sint is niet de enige die bijna jarig is!

Zoals ik al eerder schreef zijn 3 van mijn kinderen in het najaar jarig.
Mijn oudste op 7 december, tegelijk met zijn oma (mijn moeder) en de laatste jaren: prinses Amalia!
Niet zo'n heel handige datum, net Sinterklaas gehad en dan alweer kadootjes.
Omdat ik de verjaardag toch meer aandacht wilde geven hield ik de sinterklaaskadootjes altijd bescheiden. Soms te bescheiden, ik ben wel eens op 5 December 's middags nog snel het winkelcentrum ingerend omdat ik voor 4 kids misschien 60.00 euro had uitgegeven. Van de weeromstuit geef je dan nog eens net zoveel uit.
Ook het tracteren op school moest goed worden uitgekiend: soms was er bijna geen gelegenheid ivm de Sinterklaas-activiteiten. Vaak probeerde ik een tractatie te bedenken met een vette knipoog naar de Goedheiligman. Omdat ik niet meer werkte en daardoor best veel tijd had, verloor ik mij soms in de details. Het is waarschijnlijk een beetje te laat voor dit jaar maar misschien iemand nog iets aan deze tractatieideeen.

Bovenstaande tractatie had een smartiedoosje als basis. Ingepakt in wit papier met een gevouwen mijter en watten als baard en haar. Het was best veel werk en omdat ik wist dat de kinderen het zo kapot zouden scheuren heb ik er voor mijzelf maar snel een foto van gemaakt. Daar had ik nu weer mazzel mee.

Ook hebben we een keer alle tractaties in oude kruidwarenverpakkingen gedaan en deze ingepakt in sinterklaaspapier. Met een grote zak kon Zwarte Piet toen tracteren. Succes verzekerd.

Een minder groot succes was de uitnodiging van kadopapier. We hadden een vierkant zo gevouwen dat het aan de ene kant een kadootje leek en aan de andere kant 4 flapjes had waar de uitnodigingsinformatie onder zat. Gelukkig checkte ik nog even met de moeders anders hadden een aantal zeker het feestje gemist. Zij dachten dat het gewoon een leuke knutsel was en hadden het op school gelaten. Als ik binnenkort tijd heb zal ik proberen of ik nog weer een voorbeeld kan fabriceren.

Ondertussen is hij zo groot (bijna 14) dat we geen tractatie meer hoeven te verzinnen, een zak snickers is prima. Een beetje jammer want ik vond het toch altijd wel een uitdaging. Aan de andere kant heb ik nu meer tijd om te helpen met de schoolsurprises, mijn eigen thuissurprise te maken en het kopen van de verjaardagskadootjes. Nog veel te doen.