Tradities

Al vele jaren geven wij vlak voor Kerst een kerstborrel voor buren en kennissen.
Mijn kerstmoment voor het jaar en aanzet tot enige creatieve activiteiten zoals het maken van een originele uitnodiging.
Dit jaar had ik een heel leuk idee, maar na wat probeersessies heb ik dat doorgeschoven naar de volgende kerstborrel. Perfectie lag nog niet in reach, even een jaartje oefenen.
Tijd voor plan B (kon ook nog gaan voor plan Z), geïnspireerd door mijn speculaasobsessie.
Vorig jaar had ik een uitstekertje bij de HEMA gescoord om een kerstkoekje op rand van een theekopje te hangen, er lag nog speculaasdeeg in de koelkast: 1+1=2!

                                             
Na meerdere baksessies had ik een lading goedgeslaagde koekjes (met open gleuf) en opeens kreeg ik een brainwave om een aangekleed kopje bij de kerstboom te fotograferen (sfeerverhogend), op de computer van tekst te voorzien en vervolgens een gleuf in het kaartje te maken zodat er een echt koekje precies op dezelfde plaats als de foto kon.

de oorspronkelijke foto bij de kerstboom

na toevoeging van het echte koekje

 

Het kaartje werd goed ontvangen en de borrel was heel geslaagd met bekende en nieuwe happen. Krijg ik het eindelijk onder de knie?

Omdat er tussen de borrel en de echte Kerst bij familie nog een dag zat hebben wij die dag ons eigen kerstdiner (vleesfondue) gehouden.

Mooie gelegenheid voor een foto voor het nieuwjaarskaartje, nog zo'n traditie!



 

               Een gezellig 2018!!!!

De hele mikmak

Druk als een klein baasje, zo voel ik mij soms.
Het wordt een beetje afgezaagd, maar het bloggen schiet er dan toch echt bij in.
Hoewel ik mijzelf nergens toe wil pushen is het toch ook wel jammer want er zitten echt wel blogwaardige momentjes tussen en nu ben ik veel in's en out's al weer vergeten.

Een kleine poging:

begin vd maand werd De Boekproeverij eindelijk geopend, het koffie/theehoekje in de lokale boekhandel.
Aan mij de schone taak om meerdere bananencakes (recept Yvette van Boven) te bakken en uit te delen als proefstukjes.
Ik betwijfel echter of mijn bakresultaat gaat bijdragen aan de boekverkoop, mijn eigen bananencake is veel lekkerder!

 

Diezelfde dag gingen we op verjaardag bij familie in Den Haag, kado's niet gewenst, dan maar taart!
Aangezien een nichtje vegan eet bakte ik een vegan chocotaart.
Natuurlijk wat kleine aanpassingen op het oorspronkelijke recept, gelukkig lukte de cake wonderwel. Na nog wat aanpassingen zal ik er over bloggen, nu alleen een vluchtige foto (vergeten om terplekke een aangesneden stukje te fotograferen)
Mijn schoonzus had haar tijd goed besteed met het maken van een overvloed aan sushi, jammie!!!

Zoet he? De tijd gaat snel

Eerder vierde Sacha haar 18e verjaardag, een feestelijke dag met ook een onverwachts rouwrandje. Ik vond ons konijn Blackie dood in zijn hok, dat was wel even slikken ook al weet ik wel dat hij met 12 jaar mega oud is geworden!
Nog maar even een stuntelig filmpje uit de oude doos ter nagedachtenis...

Bijna elke avond denk tijdens het koken nog aan 'm: een koolstronkje, bloemkoolblaadjes, appelklokhuis etc.

Na onze verbouwing 2 jaar geleden hadden we nog steeds 2 tuindeuren in de schuur staan, kon ze maar niet weggooien.
Een facebookadvertentie leverde een liefhebber op, in ruil verblijde zij mij met een joekel van een pompoen.
Hoewel, verblijden?
Niemand hier vindt pompoen lekker, laat staan 11 kg!
Dit bracht mij op het lumineuze filantropische domme idee om gratis pompoensoep aan te bieden op dezelfde lokale facebookpagina.
Veel positieve reacties op het gebaar, maar weinig toehappers. Zelfs gratis vindt blijkbaar bijna niemand pompoen te hachelen..
Gelukkig vond iedereen die 't wel durfde 'm heerlijk. Lef wordt beloond.
Ik had nog aardig wat lege plek in mijn vriezer, kunnen we nog lang nagenieten.

Tussendoor was het ook nog St. Maarten, ik had al een tijdje een traktatie op het oog en 'm nu maar eens uitgevoerd: eikeltjes van mini-zoentjes met een mini-stroopwafel. Beetje onhandig omdat het direct opgegeten moest worden, daar zag echter geen kind een probleem in. De hele mikmak zó in de mond (excl prikker)

Dit jaar was de aanloop best redelijk groot, gelukkig maar want bij ons gaat iedereen alleen voor de zoen van BUYS.

viel de zon precies op m'n werkplekje, goed voorteken

De allergrootste activiteit deze periode was echter de catering voor mijn 2e 50jarige. Deze keer een verjaardagsmaaltijd voor 28 personen.

Niet hoogdravend culinair, maar gewoon smakelijk en gezellig.

Na wat overleg kozen we voor een Indiaas hoofdmaaltijd: lamscurry, aardappel-bloemkoolcurry, witte kool-komkommer-mango salade, basmatirijst en papadums.

Als voorgerecht sharing tapasplankjes met oostblok geinspireerde hapjes: mini glaasje knolselderij-bloemkoolsoep, makreelmousse, augurkje, zure rode biet met dille, rucola, everzwijnpaté, gerookte ham, katenspek, rucola, geroosterde paprika met ui, druiven en rogge zuurdesembrood. Lekker stapelen met mosterddressing of hartige pruimenjam. (dit alles door ons hoteluitstapje naar de Achterhoek, later meer).

Caramelflannetjes met gebakken appel/rozijn, slagroom en bastognekoekkruimels als toetje klonk toen ook als een goed idee.

 

 

 

Het ging goed deze keer, minder 'erg' dan verwacht. Grote dank aan Ilja voor haar hulp ter plekke.

Koken is het probleem niet, gewoon wat vaker hetzelfde werk, maar logistiek is het knelpunt.

Hoe warm je 'le moment' rijst op voor 28 personen, soep, èn 2 braadsleeën bloemkoolcurry èn je lamscurry, bak je papadums èn waar laat je alles?

Ook het voorafje bleek nog onhandig, we (Ilja) stelden de plankjes pas op lokatie samen. Gelukkig was er nog een werkbank in het tuinhuis.

Stond het voorgerecht op tafel, sjeesten we door met de hoofdmaaltijdactiviteiten, dàt geserveerd moesten er 28 puddinkjes uit hun vormpje gekeerd worden etc.etc.

2 handen zijn gewoon niet genoeg!

MAARRR, iedereen was enthousiast over het eten, de smaken en de ideeën.

Daar doe je het voor!

 

enige foto vh diner, helemaal vergeten

Als klap op de vuurpijl vierde Ilja vorige week haar 20e verjaardag met een high tea.

Alles door haarzelf bereid, ik heb alleen de tafel gestyled.

De appel en de boom etc.

 

 

 

 

Zo terugkijkend mag ik tijdgebrek best wel als excuus opvoeren, toch?

Of geen puf?



Najaarsschoonmaak

Vaak maak ik foto's waar ik uiteindelijk niets mee doe.
Onhandig genoeg blijven ze wel ergens in mijn achterhoofd hangen, toen ik ze maakte was ik zo enthousiast...
Beetje schoon schip maken dan maar, mijn vorm van najaarsschoonmaak!

Onze (bescheiden) achtertuin is goed voor vele plezierige uurtjes, om in het zonnetje te relaxen, te BBQ'en, was te laten uitwaaien of gewoon te genieten van het mooie om ons heen.
Bovenstaande foto laat 2 naaktslakken zien met hun eigen vorm van tuinplezier, hoewel ik het vreselijke beestjes vind had dit toch nog wel iets...

Hoewel onze tuingrond erg schraal is (moet nodig iets van mest op) doet mijn 'border' het in het najaar toch best wel aardig. Beetje rommelig, maar ook luchtig en vrolijk.

Na de grote oogst van cherrytomaatjes vorig jaar begon ik dit jaar enthousiast aan gewone tomaten, op de foto ziet het er nog veelbelovend uit, maar na een stormpje zijn alle takken geknakt en de tomaten verrot. Jammer!

Ons jonge vijgenboompje heeft erg zijn best gedaan, weet alleen niet zeker of de vijgen dit jaar nog genoeg volgroeien om eetbaar te zijn.

In een hoekje bij de bramenstruiken liggen al jaren stukken oud perenboomhout. Heel fotogeniek vormden er zich paddenstoelricheltjes.
Ook eetbaar misschien?

Een paar uitgebloeide zonnebloemen bracht een paar snoeperige nieuwe vriendjes naar onze tuin. Internet gaf uitkomst: het waren puttertjes, kleine zangvinkjes.

Zie, ook nog leerzaam zo'n tuin!

Met af en toe een mooie dag gaan we nu toch echt toe naar de herfst en winter, extra dubbel genieten dus als het zonnetje schijnt!!! Geluksvitamientjes opslaan.

Gemakkelijke vrijdag.

Een tijdje terug ging mijn man voor zijn werk weer eens naar China.
Omdat het in zijn tak van sport ook echt wel minder gaat denkt hij steeds dat het wel eens de laatste keer kan zijn!
Deze keer nam hij daarom maar eens het goede fototoestel mee (mag nooit te lang want dan kan ik niks fotograferen).
Hij heeft ook een goed oog voor mooie plaatjes, van mensen, gebouwen en zeker eten (voor mij)
De afgelopen jaren heeft hij echt hele mooie foto's gemaakt, hij reist vaak naar minder toeristische/ongeschonden gebieden, rural China.
Soms is het echt een reis terug in de tijd, oude vrouwtjes op sloffen stenen aan het sjouwen, middeleeuwse werkomstandigheden. Veiligheidsvoorschriften lijken niet te bestaan.

Door het reizen had hij deze keer niet zoveel tijd en veel plaatjes kent hij ondertussen natuurlijk al wel maar ik wil toch even een vleugje China delen!

doerian in de supermarkt, lekker stinken!

Chinese Albert Heijn?

hier had hij best iets van mee mogen nemen!

straatvoedsel



kraampje langs de weg



jammieeee! Peking duck

Deze foto's zijn allemaal vrij gelikt, ik zal nog eens wat oude foto's opsnorren. Meer het ongerepte, pure, plattelands China.                                                                                                                    



De wereld op z'n kop.

Omdat mijn verjaardags-hightea 's ochtends was 'kon' ik eigenlijk geen alcohol schenken. Niemand zou het drinken (denk ik), not done op de ochtend.
Toch vond ik iets rosé'-igs er wel erg bij passen: zomers, licht en fruitig!
De ideale oplossing zag ik in onze rabarberwijn, 'onze' omdat het in onze woonplaats geoogst en gebotteld wordt.
Rabarber is ook typisch Engels, mooie link naar de hightea.

Het plan was een soort amusehapje van rabarberwijngelei te maken. Ik had een ijsblokjesvorm voor bloemvormige ijsklontjes, nu dus bloemgeleitjes, doorschijnend rose.
Ik zag het helemaal zitten en schafte mij een klein flesje aan.
Eénmaal thuis moest ik natuurlijk wel even voorproeven, hmmm, niet een heel groot succes.
Beetje zoet, beetje zuur, beetje niet lekker. (nou ben ik ook geen rosé/witte wijn fan)
Na wat geexperimenteer had ik mooie roze bloemetjes die alleen nu nòg viezer smaakten (reactie met gelatine?).
Bij de hightea hadden ze dan ook puur een decoratieve functie.

Omdat ik het idee toch wel blogwaardig vond maakte ik de volgende dag nog wat foto's.
Omdat de kleur binnen erg slecht zichtbaar was hield ik het glas voor het raam tegen het daglicht en kreeg een verrassing: de wereld stond op z'n kop.
Omdat de wijn zo licht van kleur was zag je de tuin er doorheen, maar dan op z'n kop! Net als bij de bolle kant van een lepel.
Ik vond het effect zo apart (bijna kunst) dat ik jullie deze foto niet wil onthouden, toch nog een succesje met de rabarberwijn.

De smaak vond ik nu trouwens al aangenamer, leuk als dessertwijn en die bloemetjes ga ik zeker nog een keer maken, maar dan met appel, druiven of perensap, dubbeldrank is ook een idee.
Geitenkaasbloemetjes (wit) zie ik ook wel zitten in een salade, of bietenpureebloemen (donker rood), nog mogelijkheden genoeg!