Mañana, manãna.........

Ik weet het, ik had voor deze keer taart beloofd. Het was ook de planning, maar er kwam iets tussen. Wel iets taart-related: mini-high tea-verjaardagsfeestje van mijn 12 jarige dochter.
De dagen voor de verjaardag was ik al steeds aan het vissen naar de verjaardagswensen: wat te trakteren, wat als verjaardagseten en wat doe je met vriendinnetjes? Er kwam niet veel uit, meer zoiets als: zie ik wel, weet ik niet, laat mij nou!
Hmm, pré-pubergedrag. Echt bijna 12.
De avond voor de verjaardag kwam opeens de suggestie van een high tea met een paar vriendinnetjes, met van die kleine taartjes. Mijn cateringhart ging in de versnelling, maar dit was natuurlijk veel te korte termijn en mevrouw wilde ook graag perse naar de bakker.
Ook mijn reputatie op traktatiegebied is weg: het werd chips en bonbons. Ik moest wel even slikken.
Tussen de middag togen we samen naar de banketbakker waar bleek dat de kleine taartjes eigenlijk gebakjes waren (in chique kringen noemen ze dat toch ook taartjes?) terwijl ik meer aan petit-fours had gedacht.
Voor mij is een high tea een groot aanbod van veel verschillende hapjes en niet allemaal 1 gebakje. Meerdere gebakjes pp vond ik ook geen optie, dus besloten we de gebakjes in stukjes verdelen, 1 haps porties.
Met herfstbonbons, slagroomsoesjes en 2 soorten plaatcake hadden we een leuk assortiment.

Onder schooltijd heb ik vervolgens de tafel gezellig gedekt met waxinelichtjes, theepotjes en een goed gevulde etagère. (met bloemversiering)
Gelukkig had ik toen al foto's gemaakt want ik werd dringend verzocht afwezig te zijn. Onder genot van zeer vies ruikende vruchtenthee (jak) en luide muziek hebben de dames in een zeer hoog tempo alles verorberd. Tot de laatste kruimel. Ik denk niet dat alle ouders blij met mij waren tijdens het avondeten.
En het ECHTE verjaardagsfeestje komt nog......!

Dom genoeg had ik steeds in mijn hoofd dat ze na het weekend zou trakteren en dan was het Halloween (vandaag dus of eigenlijk alweer gisteren). Ik zag het wel zitten met pompoenmuffins of vleermuiskoekjes maar het waren no-go's en sowieso tracteerde ze natuurlijk vrijdag op haar eigen verjaardagsdag.
Beetje laat, maar hier nog enkele leuke links van Amerikaanse blogs betreffende Halloween:
http://iammommy.typepad.com/i_am_baker/2011/09/halloween-cake-in-a-jar.html
http://www.skinnytaste.com/2011/09/meringue-ghosts.html
http://kitchentablescraps.com/cheap-and-tasty/creepy-coconut-kiwi-panna-cotta/
en de beste van allemaal: http://www.hungryhalloween.com/

Misschien inspiratie voor een sint-surprise?
En die taart komt er echt in mijn volgende blogpost, belofte maakt schuld, wat in het vat zit verzuurt niet, mañana,manãna etc.etc.

3-voudig jubileum: 1e verjaardag, 100-ste blogpost, 30.000 pageviews!!!!!!!!!

Even leek het er op dat ik mijn 100-ste blog zou schrijven op mijn 1e verjaardag, maar dat liep anders (zie vorige blog).
Niet getreurd, het komt vanzelf. Opeens zag ik gisteren dat ik toch echt wel al 99 had geschreven en dat het nu dus tijd is voor een jubileum-blog!
3-voudig jubileum zelfs want ik heb ook 30.000 pageviews gehad. (teller op homepage pas later geinstalleerd).
Ik kan daar echt nog niet bij: 30.000!!!!! (nu zit ik daar zelf ook best met een fors aantal tussen want het lukt mij maar niet om mijzelf te blokkeren, maar het zijn er geen duizenden, toch?????) Volgens mij klopt het ook niet, soms tel ik als 1, soms als 2, net hoe ik binnen ben gekomen. Waarschijnlijk is het aantal dus veel lager, maakt niet uit, iedereen welkom!
Redenen genoeg voor een feestje. Voor ik ga slapen hang ik zelfs nog slingers op ( jarige dochter morgen), ook een beetje voor mij zelf dus.
Best vreemd als ik zo terug kijk op een jaar. Eigenlijk is het voorbij gevlogen, ik snap niet hoe ik er 100 blogs uit heb kunnen gooien. Soms twijfel ik of ik nòg een jaar iets kan voortbrengen. Been there, seen that, wordt het niet een herhaling van hetzelfde? Wéér Kerst, wéér jarig, wéér zomer (hoop ik maar).
Tegelijk weet ik dat er zoveel aanleiding is, soms ongezocht zomaar voor je voeten, dan MOET ik er over schrijven, als een soort instinctief reflex.
We gaan dus gewoon op hetzelfde pad verder. Ik heb ook geen speciale voornemens, geen to-do-lijst die ik af wil werken. Go with the flow!

Wel vind ik het leuk om aan de hand van wat statistieken de ups en downs van mijn afgelopen blogjaar door te nemen. Ik hou wel van cijfertjes en feiten.
 - meeste bezoekers natuurlijk uit NL, goede 2e is België, 3e VS (!) (of is dat LinkWithin? kleine plaatjes op blog) 
 - meest onverwachte landen: Australië, Iran, Zuid-Korea, Moldavië en blijkbaar een grote fan in Rusland (?), zou er soms een criminele code versleuteld zijn in mijn blog?
 - meeste bezoekers komen via Google, maar ook heel veel via 'De keuken van Arden' (dank, dank)
 - meest gevonden via zoekwoord junior Masterchef
 - best bekeken blogpost is dan ook Junior Masterchef! Koken met de Dutch oven is een goede 2e
  - 12 volgers
 - maximaal aantal reacties op blogpost: 3 (meer zijn altijd welkom!)
 - grootste 'culinair event' sof: deelname aan underground boerenmarkt
 - grootste 'culinair event' succes: kerstborrel en pré-school BBQ met alle buren!
 - beste zelf verzonnen culinaire creatie: marokkaanse chocoladetaart
 - smerigste misluktste creatie: ongepubliceerd!!!!!
 - blogpost waar ik het meest trots op ben? Eigenlijk op allemaal! Als ik oudere blogs doorlees vind ik ze nog steeds leuk en kan bijna niet geloven dat ik dat allemaal gebroddeld heb. Alsof ik het niet zelf was.

Volgende blogpost is er 'echte' taart (ben druk aan het bakken), jullie zijn allemaal uitgenodigd!!!!!!!

 

Om op te (vr)eten!!!!!

vreselijk onflatteuze foto

Bijna alle 11+ dames houden van tutten en make-up. In ieder geval die van mij. Meerdere vriendinnetjes verzamelen en dan allemaal een maskertje opbrengen. Ik heb geloof ik 1x in mijn leven een maskertje opgehad en het was zeker niet onplezierig. Het was zo'n peel-off soort. Na opdroging kon ik het als een vel van mijn gezicht trekken. Ik voelde mij als een slang die uit een oude huid kruipt, best verjongend gevoel. 
Dochter Sacha had gisteren een maskertje over van zo'n feestje en wilde die graag met mij delen. Om haar te plezieren (ik ben niet zo'n tuttel) onderging ik haar gesmeer.

Wat heeft dit allemaal te maken met een etensblog?
Het was een chocolade-modder-masker. Uiteraard heb ik het niet geproefd, maar het rook zeker echt naar chocolade. Verhoogt de feestvreugde direct.
Het belooft je huid diep te reinigen en te voeden. Bevat oa. echte cacaoboter.

We stuurden een foto naar mijn man die in het buitenland zit, hij dacht dat de Sint al in het land was.
Dit moddermasker droogt helemaal stijf op en voelt dus echt als schild. Toen mij dat benauwde heb ik met veel water alles weer afgespoeld. Mijn huid voelde best zacht. In de spiegel zag ik echter nog steeds het bekende gezicht (en rimpels). Nu we toch bezig waren ook nog maar een proefmonstertje nachtcreme opgesmeerd (gebruik ik nooit) en vol verwachting ging ik veel te laat naar bed.
Zou 100 jaar slapen de truc zijn?


PS. Vanavond 20 oktober 20111: BBC 2, 21.00 : The great British Bake off revisited!!! De deelnemers van vorig jaar worden met een bezoekje vereerd.

Eén(reuzen)haps appeltaartjes.

Bij ons zijn ze allemaal dol op appeltaart. Hele gewone simpele appeltaart zonder toeters en bellen. Tegenwoordig is het vaak een familieproject: de oudste maakt het deeg, de jongste snijdt alle appels en ik maak er een mooie taart van. We laten de taart altijd een nachtje rusten omdat we hem de volgende dag lekkerder vinden. Te vers heeft een te 'gulle' smaak (Gronings?). Als we vervolgens een beetje zuinig snijden kunnen er net 12 stukjes uit, voor ieder 2! Altijd feest.
Nu zag ik laatst op een blog kleine vlaaitjes en bedacht dat dit ook leuk zou zijn bij onze appeltaart. Een soort éénhaps taartje zodat je meerder smaken kunt eten (als je niet kunt kiezen) of als idee voor een hightea.
Naast een gewoon muffinblik heb ik ook een blik met ondiepe cirkels (koninginnedagbuit) en die leek mij perfect geschikt.

Mini-appeltaartjes (9 stuks)

150 gr zelfrijzend bakmeel
100 gr roomboter, kleine blokjes
65 gr kristalsuiker (kan ook basterd= zoeter)
1 eetlepel geklutst ei
1/2 snufje zout
1 grote goudrenet, ienimini blokjes
2 eetlepels rozijnen
1/2 tl kaneel
1/2 tl suiker

Maak van het meel/boter/suiker/ei een soepel deeg. Leg een 1/2 uur in de koelkast. Meng de vulling en bak deze een paar minuutjes in een beetje boter in een steelpannetje. Verwarm de oven op 170-180 C. Vet de vormpjes in met boter, ook het randje buiten het rondje, evt. bebloemen. (rondje bakpapier op bodem zou ook kunnen).
Bloem op je werkplek. Leg 1/3e deeg opzij. Rol overig deeg dun uit (3mm of zo) en snij cirkels met een glas of bakring. Leg deze in de vormpjes en modelleer glad met je vingers. Beetje paneermeel op ieder bodem. Doe in elk holletje 1 eetlepel koude vulling. Rol het apart gehouden deeg ook dun uit. Snij met de botte kant van een mesje dunne reepjes, 3-4 mm, zodat elk taartje 3 reepjes horizontaal en 3 verticaal kan krijgen. Eet de rest vh deeg lekker op!
Smeer een beetje ei op het deeg en zet de bakvorm ongv. 20 min. in de oven.
Laat 5 min afkoelen en probeer dan de taartjes los te maken van hun holletje. Verder laten afkoelen (worden steviger).

Ze werden perfect (hoewel 4 niet heel uit hun vorm wilden), er werd om gevochten! (bijna letterlijk). Normaal gesproken gebruik ik altijd margarine omdat ik graag de appel goed wil proeven. Door de luxe smaak van roomboter waren het nu echte taartjes geworden. Het is echt belangrijk om de reepjes dun te snijden want in de oven zwelt het nog een beetje op en anders verdwijnt je ruitpatroon helemaal (groeit dicht). In het recept heb ik al enige verbeterpunten opgenomen om te zorgen dat alle taartjes goed uit de vorm komen (waren nog steeds erg lekker). Wij hadden allemaal een eigen exemplaar en de rest werd minutieus verdeeld in echte éénhaps stukjes.
De volgende keer wil ik het proberen in mijn minimuffinblik, hoewel ik bang ben dat de verhouding vulling/deeg scheef gaat. Het worden dan waarschijnlijk ook geen taartjes maar appeltaartbonbons. Ook lekker?

Pompoencurry

Van mijn soepverhaal had ik nog een stuk pompoen over (paste echt niet meer in de pan). Gewikkeld in een plastic zakje lag het al minstens een week in de koelkast. Er moest iets mee gebeuren. En wel snel!
Maandag at de rest van mijn gezin macaroni met ham/kaas (vind ik geen maaltijd) en dat was de perfecte gelegenheid om voor mijzelf iets lekkers in elkaar te flansen.
Iets met veel groente en waarschijnlijk zachte geitenkaas (allemaal restjes). Ik moet zeggen, het was erg lekker. Het deed een beetje denken aan de spruitjescurry, maar toch ook weer anders.
Van een restje rijst (ik ben een echt restjesmens, gooi niets weg tot onbegrip van mijn man) maakte ik lekkere rijstekoekjes. Dit idee had ik opgedaan bij 24kitchen. Supersimpel en ik vond de iets krokante structuur goed passen bij de gestoofde groenten.
Heerlijk. Van deze restverwerking hield ik natuurlijk weer een restje over dat ik vanmiddag lekker als lunchhapje heb gegeten. Toen was het echt op!

Pompoencurry

1/4 pompoen, blokjes
1/2 knolselderij, blokjes
handje boontjes, kleine stukjes
1 ui, gesnipperd
1 teentje knoflook, gesnipperd
1/2 rode paprika, in blokjes
(reepjes/blokjes  ontbijtspek)
1/2 blokje groentebouillon
gemberpoeder
chilipoeder
zout, peper
boter/olie
beetje water (100 ml of zo)

Bak de pompoen en de knolselderij best hard aan in de boter zodat ze een beetje carameliseren. Ook evt de spek. Voeg de overige groenten toe en roerbak alles. Vervolgens alle specerijen en regelmatig ook een beetje water zodat het niet aanbrandt. Laat op een laag vuurtje pruttelen tot de pompoen en de knolselderij gaar maar niet mushy zijn. (15 min?) .
Kan prima met de geitenkaas, maar die ontdekte ik pas weer na de maaltijd.

Rijstekoekjes

restje gekookte rijst (100 gr?, 3 bekers)
1 ei, geklutst
beetje bloem ( 1 à 2 el)
lenteuitje , gesnipperd

Meng alles in een kom tot een iets nat mengsel (soort rijstsalade) . Verhit ruim boter op redelijk hoog vuur. Schep met een grote lepel een portie rijstmengsel in de koekenpan. Duw met de rug vd lepel iets plat. Beetje rosti-achtig. Laat minstens 5 min. goed bakken op middelhoog vuur. Draai voorzichtig om met spatel en bijv kaasschaaf. Laat andere kant ook bruin worden. Je kunt ook een ingevette bakring als mal gebruiken, maar ik vond de rosti-look wel leuk en de randjes werden lekker krokant met een beetje kroepoeksmaak. Soort simpele nasi-smaak door ei en ui (uitspreken op z'n Haags)

Rupsje Nooitgenoeg (verjaardagstractatie)

Bij een verjaardag hoort natuurlijk ook een traktatie. Mijn oudere kinderen zijn intussen (semi)pubers: vooral niet afwijken vd norm: traktatie=zakje chips.
Mijn jongste daarentegen ziet in afwijken juist (nog) de uitdaging. Hij wil iets creatiefs, iets wat een ander niet heeft!
Enig speurwerk op Google ter inspiratie leverde de volgende traktatie:



Rupsje Nooitgenoeg

Oorspronkelijk een kaaskoekje met rozijnenoogjes. Wij dachten dat niet elk kind kaas lekker zou vinden en gingen voor een zoete variant. Als decoratie gebruikten wij glazuurstiften. Het leek simpel maar het is natuurlijk altijd meer werk dan je denkt.

2 eenheden koekjesdeeg leverden 45 rupsjes (45x5=225 rondjes uitsteken). Hoewel er een paar de eindstreep niet haalden (je moet toch weten hoe het smaakt) was dit natuurlijk genoeg voor een klas van 35 kids. Ik heb een redelijk grote oven, maar deze hoeveelheid moest in een paar rondes gebakken worden. Afkoelen en decoreren, het leek wel een lopende band mini-fabriekje. Halverwege snapte ik natuurlijk wel weer waarom anderen dit niet meer doen! Vanwege lactose-intolerantie van 1 vd kinderen hebben wij voor de ene helft roomboter en voor de andere plantaardige margarine gebruikt. Gelukkig beide met goede bakresultaten.
Eén koekje hadden we met zijn naam (4 letters) beschreven, altijd fijn als iedereen gewoon mee kan eten.
We hebben een standaard zandkoekjesdeeg gebruikt, maar ik vind het altijd zo jammer dat de koekjes zo hard worden, toch maar eens op zoek naar een ander recept.

Koekrupsen

200 gr bloem
150 gr boter, kleine stukjes
125 gr witte basterdsuiker (kan best minder)
2 eetlepels geklutst ei
3 gr zout

Kneed alle ingredienten tot een soepel deeg. Laat rusten in de koelkast. Rol uit tot een 1/2 cm dikke lap en steek rondjes met behulp van een plastic flessendop. Maak rupsen door 4 rondjes een flauwe boog te laten maken, licht overlappend, en de 5e weer omhoog (als gezicht). Leg op een bakplaat waar bakpapier op ligt. Evt. besmeren met rest ei voor glans. Weer afkoelen in de koelkast ( beter behoud vorm). Verwarm de oven op 150C. Bak de koekjes blond/lichtbruin in 15-20 min. Vooral niet te bruin laten worden. Het is normaal dat ze zacht zijn, als ze afkoelen worden ze hard. Afkoelen op de plaat of andere rechte ondergrond.
Decoreren met glazuur.
Decoreren voor het afbakken kan natuurlijk ook: suiker of sprinkels strooien in nat ei en meebakken. 

De meesters en juffen mochten kiezen: òf een overgebleven rupsje òf een feestelijke fruitspies. (ze krijgen al zoveel ongezonde tractaties).
Iedereen blij!

Say cheese! ( kaas-maak-verjaardagsfeestje)

Afgelopen woensdag was het dan eindelijk zover: Antal's 10e verjaardagsfeestje. Eerst thuis de bekende onderdelen: kadootjes verstoppen en zoeken (complicatie bij gast Michiel die zijn beide kado's bijzonder verstopte: 1 is tot heden onvindbaar gebleven, de ander had hij ingenieus achter een ingebouwde verwarming laten zakken: bewaren we voor een toekomstige verbouwing).

Daarna eierkoeken versierd met vla/slagroom en hagelslag, altijd groot succes. Voor we vertrokken nog lekker broodjes knakworst en het feest was bijna compleet.

Onze bestemming hielden we geheim tot we bij een grote boerderij buiten Alkmaar stopten. Boter, kaas, eieren stond er op een bord. Dit was een duidelijke hint. 2 kids wisten direct te melden dat ze geen kaas lusten (of alleen pizzakaas), maar ik overrulede want ze hoefden het niet te eten maar te maken! (altijd iets te mekkeren).

We gingen kaas maken bij boerderij Zeilzicht met boerin Corrie.
Na een introductiefilmpje over kaasproductie was het tijd om zelf aan de slag te gaan. We kregen allemaal een lang plastic schort om en een vaag badmutsje op. Omdat bij kaas maken hygiëne erg belangrijk is (bij alle voeding natuurlijk) werden onze handen ontsmet, we waren er klaar voor!

Elk kind kreeg een emmer met 5 liter melk. De boerin had er al stremsel aan toegevoegd zodat het meer leek op een soort melkvla.




Met een mes moesten we daar langzaam lange strepen in trekken, soort boter/kaas/eieren en daarna in kleine stukjes hakken met een lepel.

Ik ben het verhaal alweer een beetje kwijt,maar het had iets te doen met de suikers die in de melk zaten en door het klein maken kwam dat vrij en dus niet in je kaas zodat deze niet ging schimmelen. De gestremde melk scheidde zich in wei (zoetig eiwitrijk vocht) en wrongel (losse witte kaasklontjes). Het is mij onduidelijk waarom het eerst langzaam moest en later met klutsende bewegingen (golven maken, zei de boerin). Tussendoor werd er 2x warm water(?) toegevoegd (om op temperatuur te houden?) en de wei afgeschept.

De kinderen moesten echt hard werken. Ze hebben wel een 1/2 uur staan snijden en klutsen, afwisselen met links en rechts tegen de kramp. Je inspanning zou je terug zien in de kaas.  Ultiem bewerkte wrongel zou een kaasje van ongeveer 500 gr. opleveren. Hoe zwaarder, hoe slechter. De kinderen konden kiezen uit 3 smaakvarianten: naturel, komijn, brandnetel-kruidenkaas (toevoegingen). Er was 1 durfal (het enige meisje!)

stiekem proeven

trotse kaasboer

Eindelijk konden de kaasklontjes in een zeefbakje en in een mal. 
Elk kaasje kreeg een soort ouwel met de vermelding: zelfgemaakt, rauwe melk en een persoonlijk nummer en ging onder een grote pers. 

Na een welverdiende pauze gaf boer Arie een rondleiding door de koeienstallen. Jammer genoeg geen foto's, ik had mijn camerabatterij leeggeschoten bij het kaas maken. Dom, dom. (en klassiek) Vooral de stal met jonge kalfjes was erg in trek. De kinderen vonden het erg leuk om de moeders hooi te voeren.
In een andere stal was de volgeautomatiseerde melkrobot erg interessant. Per koe werd precies bijgehouden hoeveel melk ze gaf en hoe vaak ze door de robot was gekomen. Miste ze een beurt dan werd ze automatisch naar de robot geleid. Per melkbeurt kregen ze eten als beloning en de robot duwde 'illegale' koeien (die gewoon extra kwamen voor de beloning) gewoon weg!

Toen moesten we alweer naar huis. Van boerin Corrie kregen de kinderen hun eigen kaasje. Bijna iedereen had een gewicht in de 500, ze hadden dus heel goed gewerkt! In het piepkleine kaaswinkeltje heb ik nog een lekker stuk komijnekaas gekocht.
Het feestje was alweer voorbij, maar de kinderen hebben wel huiswerk meegekregen: 2 weken lang moeten ze de kaas omdraaien en soms insmeren met zout en wordt de korst gevormd. Na 2 weken rijpen kunnen ze het resultaat van hun eigen harde werken proeven. Zou het de niet-kaasliefhebbers bekeren? Het maken vonden ze in ieder geval leuk!

PS. leuke kaassites voor kinderen: http://www.zuivelonline.nl/hoofd/7/kids.html 
met bijv een a4 hoe je melk maakt : http://www.zuivelonline.nl/pagina/1002/leerkrachten_lesmaterialen_kaas-maken-doe-je-zo.html

of   http://www.boerenkaas.nl/nl/1577-Home.html

Allemaal heel informatief voor spreekbeurten en met leuke spelletjes!

gouden herfstsoep

Toen ik pas bij de Natuurwinkel werkte heb ik wel een paar keer voor de winkel gekookt. Gewoon thuis gemaakt en in de winkel laten proeven, soort kookdemonstratrice. Altijd een groot succes en de klanten waren erg enthousiast. Het kostte altijd meer tijd en inzet dan mijn gemaakte uren , maar dat maakt mij niets, ik zou er zelfs gratis willen staan.

wat een geweldige kleur!

Recent begon het echter weer te kriebelen en wel met pompoensoep. Bij mij thuis gaat iedereen gillen als ze het woord pompoen horen. Mijn baas was blij want dat paste mooi bij de 'Oogstweken'. ( 26/9-8/10)
Dus stond ik afgelopen vrijdag voor de winkel soep te scheppen. Lekker in het zonnetje (past niet echt bij een herfstsoep) en zonder overige taken.
Geweldig, ik plukte iedereen vd straat, voetgangers en fietsers. Ook als ze  zeiden niet van pompoensoep te houden. Dan heeft u mijn soep nog niet geproefd, zei ik dan. Ik kon zo op de markt staan. Heerlijk om alleen maar over eten te praten. Vooral geweldig als mensen besloten met mijn recept voor het eerst pompoensoep te gaan maken. Of voor het eerst een Natuurwinkel binnen te stappen!        

Pompoensoep van Gerry                                 

 -  Pompoen van ca. 2 kilo

- 4 à 5 groentenbouillonblokjes

- ½ prei, 1 rood pepertje, 1 winterwortel

- 1 ui, klein stukje geschilde en gesnipperde verse gember

- evt. steeltjes koriander, gesnipperd

- 1 a 2  grote tenen knoflook

- korianderzaad gemalen, komijn gemalen,   chilipoeder

- olijfolie

- 2,5 à 3 liter water

Snij de pompoen in meerdere stukken, haal de zaden en de draden eruit. Plaats de stukken met de schil naar beneden in een ovenschaal. Strooi er komijn, koriander en chilipoeder over.

Over elk stuk een beetje olijfolie en smeer alles een beetje met de kruiden uit. ½ uur in de over op 200 °C., evt. tijdje onder grill.

Fruit in een soeppan de ui en wortel in een beetje olijfolie. Vervolgens de knoflook en daarna de prei en de gember (+ evt koriandersteeltjes). Water met bouillonblokjes toevoegen. Van de rode peper het onderste stuk afsnijden en dan met een snee in de lengte openmaken. De zaadjes verwijderen en de peper met steeltje in de pan doen. Als de pompoen gaar is deze met schil toevoegen. (geeft vollere smaak en kleur) Evt. donkere stukken verwijderen.  Ongeveer een kwartier sudderen en dan de peper verwijderen. Extra komijn (1 tl of zo) en misschien zout naar smaak.

Met de staafmixer de soep pureren en klaar is kees!

Evt. suggestie zou het meekoken van stukjes appel zijn of het toevoegen van geraspte kokos.

Naar smaak kan de soep verdund worden met meer bouillon of juist minder.

Genoeg voor 4 liter soep.

In een paar uurtjes heb ik 60 bekertjes uitgedeeld, eigenlijk iedereen vond 'm lekker (sommigen iets te pittig, net hoe je gewend bent).                        
Zelf baalde ik een beetje: in de nacht hadden de kruiden de smaak vd pompoen erg verdrongen, het was meer een soort currysoep geworden. Ook lekker, maar niet zoals ik het bedoelt had. Als perfectionist was ik het liefst thuis extra pompoen gaan koken.

Ik puzzel ook nog een beetje over de licht zurige smaak die was ontstaan: gevolg vd gember, de prei of de koriandersteeltjes? Het paste als citroen in het curryidee, maar de zoetigheid aardsheid vd pompoen was weg.

Nog iets vaker oefenen dus, arm thuisfront.

Zo simpel kan het zijn....

Volgende week viert mijn jongste alsnog zijn verjaardagsfeestje (was al 10 aug. jarig!). We gaan iets nu nog geheim culinairs doen, maar daar volgende week meer over. Vorig jaar hadden we ook een leuke verjaardag die eigenlijk uitblonk in simpelheid. Na de traditionele activiteiten (kadootjes verstoppen en zoeken/ cakejes versieren met vla, hagelslag en slagroom) gingen we koekjes maken. Gewoon simpele zandkoekjes, maar ik kreeg het idee dat de meeste het al heel lang niet hadden gedaan.

Vervolgens het uitstapje: niks geen zwembad/paintball/karten etc. maar een tochtje naar een aardappelboerderij. Elisabeth Hoeve in Nieuw Vennep (NH).
Met de boerin (die volgens mij in het onderwijs zat) gingen ze het land op en hoorden ze hoe aardappelen groeiden en bloeiden. Daarna mochten ze met gieken/tandvorken zelf aardappelen rooien. Gelukkig hadden we een stralende dag en konden ze lekker wroeten in de aarde zonder helemaal zwart te worden.

Met een kruiwagen vol zanderige aardappelen keerden we terug naar de boerderij waar de aardappelen gewassen werden in een soort grote wasmachine. Vervolgens werden er reepjes van gemaakt en bakte de boerin heerlijke verse patatten. Met limonade en en natuurlijk mayo hadden de kids een echt feestmaal.

Tussendoor mochten ze nog de kippen voeren, dit was ook bijzonder want hoe vaak hadden ze nu kippen van dichtbij gezien en dan nog zulke mooie! Op het erf stonden allemaal kleine fietsjes en tractors van de kinderen des huizes en daar mochten de heren heerlijk op crossen. Ik had er geen kind aan! Met een lekker appeltje voor onderweg keerden we enthousiast terug naar huis.
Thuis nog even de afgekoelde koekjes versieren en lekker buiten spelen. Met een zakje eigen koekjes vertrokken de heren daarna trots naar huis.
Ik heb nog heel vaak gehoord dat het zo'n leuk feestje was. Gelukkig wordt eenvoud nog gewaardeerd.

De hele week had ik meerdere blog-onderwerpen in mijn hoofd, maar er ontbrak altijd iets, geen foto of geen passend recept.
Bij dit blog had ik dus een leuk aardappelrecept willen plaatsen, maar ik had er geen klaarliggen die ik zelf getest had, laat staan een foto.
Wat ik wel heb is een leuk cakerecept. Hoort tenslotte ook toch wel bij een feestje.

Lamington's

 recept van quatre quart cake (gelijke delen van alles)

200 gr patentbloem (of 160 gr bloem+ 40 gr aardappelmeel)
200 gr boter
200 gr suiker
3 à 4 eieren (200 gr)
beetje bakpoeder
tl vanille-extract/merg
2 gr zout

Als de eieren zwaarder zijn, ook de andere hoeveelheden aanpassen.

Oven voor verwarmen op 150 C.
De boter met suiker tot room mixen. De eieren 1 voor 1, zout en vanille toevoegen.
De bloem in gedeelten bij mengen en iedere keer luchtig doorroeren.
De cakevorm (vierkant) invetten en bebloemen, evt bakpapier op de bodem.  Het beslag er direct in gieten en in 60-75-90 min (afhankelijk van vorm) lichtbruin bakken. Even laten rusten en dan los maken van bakvorm en omkeren op taartrooster om volledig af te koelen.

chocolade (melk-puur-wit), hoeveelheid afhankelijk van aantal blokjes cake
el water/melk (afhankelijk zie boven, niet te dun maken)
blokje boter
geraspte kokos

Koude cake in blokken snijden. Chocolade smelten met wat water/room. Beetje boter door heen roeren en iets laten afkoelen. Blokjes aan een vork/prikker prikken en boven bakje begieten met de chocoladeglazuur(ganache). Boven een ander bakje alle kanten met kokos bestrooien. Laten drogen. Simpel lekker.

Lamington's zijn een typisch Australische lekkernij. Soms zit er een tussenlaagje van jam of creme in. Ipv chocoladeglazuur zit er ook wel jam of lemoncurd aan de buitenkant. Voor het gemak kun je natuurlijk ook een kant-klare cake gebruiken.
Ik heb eigenlijk een beetje gecheat: mijn dochter Sacha had de cake gebakken en ik heb delen daarvan mishandeld tot blokjes. Mijn chocolade was misschien iets te puur (85%) maar het is een lekkere combo. Ook handige oplossing als je cake is aangebrand of niet zo goed gerezen. 
(camouflage truc)

PS. Er komt net een piña colada variant bij mij naar boven: cake bakken met rum, witte chocolade glazuur met kokos buitenkant. Is vast lekker!

Galgenmaal

Met kinderen raak je soms verzeild in de vreemdste gesprekken. Zeker met mijn jongste (10). Gisteren kregen wij het over de doodstraf. Het hoe, waarom en waarom niet. Ik vertelde dat je je liefste eten mocht kiezen als laatste maaltijd ever. We praatten over wie het maken zou? De kok vd gevangenis, afhalen of misschien wel je moeder, want volgens Antal was sommig eten toch het lekkerst als je moeder het maakt. Goed he?

Vanochtend lees ik vervolgens in op Telegraaf.nl dat in Texas per vandaag als galgenmaal alleen nog maar gewoon gevangeniseten wordt geserveerd want de slachtoffers hadden dit voorrecht ook niet. Dit naar aanleiding van een Ku Klux Klan-lid die een overvloedige maaltijd besteld had, maar uiteindelijk geen honger zou hebben en niets at.
Ik loop nu al de hele dag te denken wat mijn laatste maaltijd zou zijn.
Ik kan eigenlijk niets verzinnen. Ik heb niet één lievelingsmaaltijd (ook zo'n kindervraag, wat is je lievelingseten/kleur/dier?)
Vaak spelen omstandigheden een grote rol: schijnt de zon, regent het? zomer, winter? alleen of in gezelschap? zelf gekookt of afhalen? haute-cuisine of comfortfood?
Gelukkig hoef ik er nog niet serieus over na te denken en dat houden we ook maar zo (en anders in ieder geval Texas mijden).

Vandaag heb ik bijvoorbeeld zin in een lekkere groentencurry, bij toeval vegetarisch. Zomer op je bord met een winterse touch door de spruitjes.
(als koolvariant)

Hollandse curry (4-6 pers.)
1x grote aardappel in blokjes, gekookt/ongekookt
1 stengel bleekselderij
1 grote wortel, blokjes
2 handen boontjes, kleine stukjes
1 grote hand spruiten, in 1/2 of 1/4
1 gr ui
2 teentjes knoflook
1 laurierblaadje
1 djoeroet poeroet
evt. bloemkoolroosjes
1-1 1/2  tl komijnpoeder
1/2-1 tl korianderpoeder
1/2-1 tl kardemompoeder
1-1 1/2 tl garam masala
1/2 tl chilipoeder
1/2 tl kerrie
1-1 1/2 bouillonblokje, verkruimeld (voor 0,2 dl)
1/2 tl gemberpoeder
3 tomaten, grove blokken
2 à 3 dl water
koriandersteeltjes +blaadjes (bosje)
zout

Bak de rauwe aardappelen aan in hete olie. Voeg de stukjes wortel toe en schep regelmatig om. Dan de ui en knoflook en vervolgens alle andere groenten, net als het laurierblad en de djoeroet en de koriandersteeltjes.  Lekker bestrooien met alle specerijen. Beetje water erbij zodat het lekker op een laag vuurtje kan pruttelen. Als de aardappelen bijna gaar zijn kunnen de tomaten in de pan. Tussendoor indien nodig water aanvullen. Zout? Vlak voor het serveren bestrooien met gesnipperde korianderblaadjes. Lekker met rijst en een hard ei.

Tijdens het koken had ik geen aantekeningen gemaakt dus de maat vd kruiden is een grove inschatting. Als je gekookte aardappelen gebruikt voeg je deze met de tomaten toe. Extra pittig met gesnipperd rood pepertje.

PS. er zijn meerdere kookboeken uitgebracht met een verzameling galgenmalen. Eén vd bekendste: 'Meals to die for', geschreven door een voormalige inmate van een Texaanse gevangenis.

Er is ook een grappige persiflage voor Martha Steward-fans: 'Martha cooks in Prison, met bijv een 'Bread and Water' categorie.

Tot slot nog een fotocollage van 'Last Suppers' van ontwerper James Reynolds