Zo'n enge groupie....

Het is alweer even geleden, maar ik heb Annabel Langbein ècht in het echt ontmoet!!!!
Je weet wel, Annabel Langbein, de Nieuw Zeelandse TV-kok, bekend van 24Kitchen. Enthousiast, au naturel en vol liefde voor pure producten.
Heb ik eigenlijk nog nooit gedaan, als een echte groupie achter mijn idool aan, maar toen ik vorig jaar te laat ontdekte dat ze in Nederland was nam ik mij voor de volgende keer beter op te letten.
Dus meldde ik mij aan voor haar facebookpagina en wonder ooh wonder, dit jaar kwam ze alweer! (boekpromotie)
Deze keer niet in de randstad, maar in Amersfoort of all places.
Geen belemmering voor een realtime groupie natuurlijk.
Dus stapte ik ruim op tijd in de trein, miste de beoogde bus, nam vervolgens de verkeerde bus, vergat uit te checken, moest ook nog een pokke eind lopen, dus: te laat....
Gelukkig geen probleem, er was toch een soort Drents/NZ's kwartiertje.
En daar was ze, precies zo als op de TV, uitgebreid kletsend, lachend en gebarend. De (favourite) neighbour nextdoor.

ze stond maar niet stil

De workshoplocatie, Smulweb Kookcollege, was een grote ruimte vol kookstations, een barretje en een eetruimte.
Na haar introductie (door Kip en Ei), kookte Annabel de recepten waar we die avond zelf mee zouden werken. Onder veel gelach, drukke gebaren, improviserend en met smeuïge verhalen maakte ze een paar recepten uit haar kookboek Simple Pleasures.
Dat de verhalen niet geheel spontaan in haar opkwamen bleek toen ik op internet in meerdere interviews dezelfde voorbeelden tegenkwam.
Auw, toch niet zo 'naturel' dus.
Als fan zag ik dat moeiteloos door de vingers, het ging om het enthousiasme waarmee het uitgedragen werd. Je kunt je levensstory tenslotte niet elke keer vernieuwen.
                                                                         Zo vertelde ze hoe ze als tiener een jaar in the wild geleefd had, buidelratten stropend en open vuur kokend, gewoon  the basic stuff. Dat ze tijdens haar cursus aan de Culinary Institute in New York, waar ze een flat deelde met Daniele Delpeuch (oud-kokkin Mitterand, personage van eetfilm No reservations) echt leerde koken from scratch. En dat ze eigenlijk een afgestudeerd horticulturiste (commerciele tuinbouw) is.
Teruglezend is haar levensverhaal echt heel interessant, ze buitelde van het ene avontuur in het andere. Nu al jaren samen met haar man eigenaar van hun eigen mediabedrijf, alle tv-programma's en kookboeken zijn in eigen beheer. Lekker onafhankelijk.
Haar man Ted was ook aanwezig, lang, slank, rustig. Ik heb ook even met hem een praatje gemaakt. Hij vertelde dat ze tijdens de NZ wintermaanden samen de wereld rondtrokken. Van oorsprong was hij boer, maar nu geheel betrokken bij het familiebedrijf, living the good life.



speciaal voor mij geposeerd



 

Op het menu die avond stonden een soort viskoekjes met noedelsalade, garnalentoast, gemakkelijke zalm uit de oven en pruimen-financiers (cakejes) met citroen-mascarpone.
Na Annabels uitleg en proefrondje moesten we zelf aan de bak.
Best bijzonder om te koken met mensen die je helemaal niet kent, ik werd o.a. gekoppeld aan een aardige jongedame uit Leiden.
Samen bakten we de pruimencakejes terwijl de rest van ons groepje (4 anderen) de overige componenten verzorgden.
Ondertussen dartelde Annabel langs, tips en tricks uitdelend. Ik heb haar nog opgebiecht dat ik plannen had gehad voor een huisgebakken kadootje, maar tijdelijk niet over een oven beschikte. Had ze erg gewaardeerd, was wel nieuwsgierig naar mijn black bean brownie!!

Toen iedereen uitgekookt was werd er gezellig samen gegeten, alles smaakte heerlijk!
Zeker met de wijnen van de NZ Villa Maria Estate, ik heb al uitgebreid gespeurd naar de verkoopadressen van de pinot noir van die avond!!!

nog de laatste tips

De avond werd afgesloten met aankoopmogelijkheid van een gesigneerd kookboek.
Tot mijn schaamte had ik, als groupie, geen enkel kookboek van haar, meestal schreef ik aansprekende recepten over van de tv-programma's.
Een gesigneerd kookboek is natuurlijk een ander verhaal...

"Dear Gerry Very best wishes to a wonderful cook! Enjoy!"

De laatste bus was natuurlijk al eeuwen vertrokken dus wandelde ik al nagenietend door nachtelijk, gelukkig droog, Amersfoort naar het station.
Het was een goed avondje geweest.

Na haar Hollands avontuur reisde Annabel met hubby nog weken door Europa, op Facebook verhalend van de ene na andere heerlijke bestemming.
Griekenland, Turkije en zeker Frankrijk waar ze ook haar oude huisgenootje weer ontmoette. Foto's van haar tochtjes door de Provence/Côte d'azur brachten mij in vervoering en vakantiestemming, bedenkend dat wij daar een paar weken later zelf zouden lopen!!!!



PS. Ik had de link naar deze blogpost doorgestuurd naar Annabel's office, gewoon voor de leuk.
Na een paar dagen kreeg ik van haar (of secretaresse) de volgende reactie:

Dear Gerry
Thanks so much h for sending through your blog - I think google translate did a good job for me to understand - my dutch is almost non existent !
I am still thinking about those back bean brownies!
Hope you've got your oven up and running
Keep up that great cooking !

Best regards
Annabel
Cool hè? It's fun to be a groupie 

Halfvol of halfleeg....?????

 

Dàt was een lange vakantie....!
Nou ja, voor mijn blog dan, zelf ben ik natuurlijk allang weer aan het werk.
Ik had gewoon geen zin om op te starten, ben mijn computerhoekje een beetje kwijt en heb ook nog een schouderblessure 'frozen shoulder' (teveel geblogd?)
Ondertussen genoeg blogwaardigs meegemaakt, maar een soort licht-autistisch mag ik van mijzelf alleen maar bloggen in chronologische volgorde. (ahum)
Dus niet over de huidige status van onze verbouwing, nee, eerst (moet) de vakantie.

La Garde Freinet, c'est moi à droite

Ja zeker, wij zijn ondanks de verbouwing toch nog op vakantie gegaan.
Even lekker er tussenuit. Naar een keuken met stromend water en een afwasmachine.
Het had wat voeten in de aarde (later meer), maar uiteindelijk zijn wij 2 weekjes aan de Côte d'azur beland.
Zeker lekker, maar toch was het niet zo'n feest als andere jaren.
De heen/terugreis verliepen perfect omdat we buiten de spitsdagen reisden, terplekke scheen de zon vol op (teveel zelfs), we hadden een prima huisje (met bijna privé-zwembad), alles picture perfect.....
Het probleem zat 'm in de afwezigheid van 2 kids, we waren dit jaar maar met z'n 4'en! Dat is voor mijn gevoel bijna niks.
Ook dubbelden we de 2e week niet met onze vaste vakantiefamilie, ook geen 8-10 personen dus.
Kaal, dat is het woord.
Nu heb je natuurlijk het fenomeen optimist/pessimist.
Is het glas halfvol of half leeg?
Leeg: het is veel leuker om voor veel personen te koken, ik haat spelletjes maar nu moest ik ook mee doen (1x), 2 kids brengen niet veel reuring met zich mee en hebben maar 1 speelkameraadje, ik ben meer een Provence dan Côte d'azur mens
Vol: we zijn wel vaak uit eten gegaan, met maar 4 natuurlijk héél goedkoop, we hebben allemaal stapels boeken gelezen, er was heel veel plek over in de auto voor culinaire souvenirs (wijn, kaas etc), eh.....

Ik ben een raspessimist, ik vond het niks.

MAARRR,  

de verkoopster moest hard lachen toen ik vroeg wat de laurier kostte, ik kreeg het gratis (haar hele tuin stond vol, was gewoon kraamversiering)

Frankrijk blijft natuurlijk altijd gewoon heerlijk, de taal, temperatuur, restaurantjes, marktjes, goede ingrediënten etc.etc.

In ons huisje hadden we een leuke grote keuken, ik wilde zó verhuizen!
Jammer genoeg zonder oven en we mochten niet BBQ'en vanwege brandgevaar. Dat was wel balen, is onze favoriete vakantiebezigheid.
Van de weeromstuit gingen we vaker uit eten, ik heb denk ik maar een paar keer zelf gekookt. Wel lekker natuurlijk, verkoelende salades en mediterrane pasta's.
Om vervolgens op te eten met een fantastisch uitzicht.

 

We hadden in de omgeving van La Garde Freinet (achterland St. Tropez) een bescheiden huisje gehuurd op een klein rosé domein bij hele aardige Nederlanders, handig voor leuke tips en local knowledge. (Tartuca)
Zo konden we 1 avond stoeltjes en koelbox lenen om aan het strand 1 van hun rosé's te legen. Met pizza van een strandtentje en zicht op St. Tropez in de ondergaande zon. Beter kan niet.

 

 

Door de algehele hitte was elke onderneming buiten de deur een afmattende aangelegenheid. Soms zochten we vt voren een leuk terras of restaurant uit, eenmaal terplekke was èlk plekje goed.

 

St Tropez

 

in de rij voor de lokale specialiteit, Tarte Tropezienne, soort Berliner bol met pijnboompitjes

 

Als halve Japanners gingen we gewoon voor een paar uur naar Marseille (de auto had tenminste lekker airco), met de (veer)boot naar St.Tropez, vaak boodschappen doen (ook airco), de omgeving bekijken (2 uur later thuis, wel met heerlijk brood), vuurwerk kijken in St. Rafael op 14 juli, zondagsmarkt in Port Grimaud, naarde feestavond in Grimaud (heerlijk stadje) en verder gewoon héél veel relaxen aan het zwembad.

 

 

Ook lekker rustig zo zonder de bewoonde wereld. Af en toe even informeren hoe het het thuisfront verging (bijzonder goed)

WIFI in de tuin

Het onbetwiste hoogtepunt van de vakantie was voor mij 'Soupe au Pistou' op het dorpsplein van La Garde Freinet.

Met eigen bordje en bestek met z'n allen aan de soupe, ratatouille, voorverpakt puntje brie, Cornetto als toetje en veel halfvolle glaasjes lokale rosé. 

Opbrengst voor de winterse verwarming vd kerk (wisten wij veel)

Tussen de luidruchtige Fransen (opaatje van 86), dansende dames, aangeschoten oma's en heuse monniken.

Ik kreeg acute visioenen van een weiland-dinertje 'Fête champêtre' in Castricum!!!!

Het heeft mij nog lang bezig gehouden: lekker zomereten, veel mensen, Dierenduintje als goed doel en de major probleemfactor: slecht weer!

Wordt misschien vervolgd......,  toch een halfvol glas?

 



even informeren bij de kok



 

 

 

 







Morgen is vandaag!

 

 

Beetje lange radiostilte, mijn hoofd staat niet echt naar bloggen met alle chaos om mij heen. Het eind is nu echt, echt in 't zicht.
Ondertussen heeft het leven natuurlijk niet stil gestaan en heb ik zeker leuke dingen beleefd zoals het 50 jarig huwelijk van mijn ouders.
Redelijk uniek toch in deze tijd.
Ze vierden het bescheiden, gezellig samenzijn met een wokdiner ter afsluiting.
Een passend cadeau was redelijk snel bedacht, 2 toegangskaarten voor Soldaat v Oranje met hotel en diner.
Mijn vader is redelijk septisch over musicals, ook over deze. Daarnaast gelooft hij niet dat het het boek enigszins recht zal doen.
Een echte uitdaging dus. (ik ben overtuigd fan, 2x geweest)
Gelukkig waren ze wel blij met het cadeau.

met woordgrapje

Aan mij de eer om het cadeau leuk te presenteren en na enig getob was ik best tevreden met het resultaat: een zelfgemaakte hartvormige kaart met toepasselijke lijfspreuk vd musical MORGEN = VANDAAG.
Doe vandaag wat je kunt, ook na 50 jaar.....

Eigenlijk was ik nog nooit in een wokrestaurant geweest, was best een eye-opener. Je wordt er heel hebberig van.
Lange buffetten met voor ieder wat wils (ook patat/frikandellen voor de kids en onbeperkt toetjes..)
Maar waar het natuurlijk eigenlijk echt om ging was de wokkeuken. Je eigen keuze ingrediënten (kip/vis/tofu/groenten) gaf je aan de kok, hij kookte alles ultrakort in een soort bouillon, vroeg welke smaak saus je wilde en dan ging hij razendsnel wokken.
Leuk om te zien en erg lekker (wel een beetje teveel overheersende saus).
Valt in de smaak bij groot en klein, gezellig interactief.
Morgen=vandaag!!!!!!

bordje gezond

Alweer over de helft !!!!!

De tijd vliegt, gelukkig maar. Zo gaat onze verbouwing ook weer snel voorbij.
Het is prima hoor, ondanks de grote troep enz, maar ik kijk toch ook wel weer uit naar een gewone keuken (en tuin en oprit en ......)
Natuurlijk hadden we een paar stresspuntjes, zo zei de beoogde stucadoor af wegens tijdgebrek.
Help, waar zou ik op korte termijn en in deze drukke tijd (ivm BTW) nog een nieuwe vinden? Zonder stucadoor geen tegelzetter, alles zou dan uitlopen.
De 1e kandidaat had een veel hogere offerte, maar gisteren had ik gelukkig beet bij een hele aardige meneer. Hij kon en voor het goede bedrag.
Leuke bijkomstigheid is dat hij ooit 10 jaar geleden ook ons 1e stucwerk heeft gedaan, we waren alleen zijn naam kwijt.
De cirkel is weer rond.

Probleem 2 was het feit dat mijn man opeens weer op zakenreis moest (2 weken Brazilië) en wij zouden zelf de rachels zetten zodat de electricien zijn werk kon gaan doen.
Even overwoog ik wat buurmannen op te trommelen, maar daar is mijn husband nooit zo van. Zit waarschijnlijk niets anders op dan betallûh betallûh....
anders loopt de hele keten vast!
De gipsplaten doen we nog wel zelf, als we thuis zijn tenminste!

Koken gaat nog steeds aardig, mijn 2e setje gasblikjes is al bijna op.
Met dit lekkere weer kan ik natuurlijk ook fijn buiten werken, geeft toch wat meer ruimte.
De afwas is het ergst, laatst had ik zelfs een afwas-date met een goed vriendin.
Afwas de auto in, terplekke in haar vaatwasser en ondertussen lekker aan de klets.
Na 2 uurtjes kon ik relaxed met schone vaat weer naar huis. Maar ja, vaker dan 1x ga je zoiets toch ook niet doen.

Het leven is goed, ook in de tuin. Verbouwen maakt ook weer creatief, bij gebrek aan een waslijn vind je gewoon andere oplossingen

Antal's wortelen

De contouren zijn al goed zichtbaar, de ruimte voelt goed. Mijn keuken is natuurlijk nooit groot genoeg, maar wel lekker licht.
Ik heb echt zin in de afwerken, je eigen stempel drukken met kleur en vorm.
Nog een paar weekjes.....

 

PS. Marnix heeft een herexamen. Jammer, hij dacht zelf dat hij het gehaald had. Had voor Duits net 0.3 te laag gescoord.

Op naar een her voor scheikunde, duimen maar.

'Leed'vermaak

Leedvermaak kan toch ook betekenen dat je je vermaakt in tijd van leed.....????
Goed, mijn leed was de verbouwing, mijn vermaak een weekendje Maastricht!
De laatste jaren heb ik met mijn jeugdvriendin C. een nieuwe traditie in het leven geroepen: 1x per jaar een gezamenlijk oepke, eerst alleen een dagje, nu zelfs een heel weekend!
We kennen elkaar al vanaf de lagere school, met ups en down hebben we contact gehouden en als we elkaar weer zien gaan we gewoon verder waar we de laatste keer gebleven zijn, super easy.

We verbleven met een leuke aanbieding in hotel Bastion, prima hotel met een centrale ligging.
Voor we allebei ons huishouden verlieten ondergingen we nog aardig wat organisatiestress, eenmaal in de trein konden we relaxen.
We hebben geshopt till you drop (met leuke resultaten), ons van eetgelegenheid naar eetgelegenheid gesleept en lekker bijgeslapen.
We voelden ons prima thuis in het (niet zo) zonnige zuiden!
Gastvrije vriendelijke mensen met een bourgondische inslag, we vielen geregeld met onze neus in de boter.
Direct de 1e avond al, bij de receptie vh hotel vernamen we dat er een foodtruck festival plaats vond. Zag er gezellig uit, maar wij wilden toch eigenlijk wel een gezellig restaurantje.

Na een snackje vertrokken wij dus weer richting stad en kwamen uiteindelijk terecht bij restaurant Laus. Heerlijk gegeten voor een zeer redelijk bedrag. Aardige persoonlijke bediening (hotelschoolstudente)
Elke zondag is er een speciaal huismenu 'domenica', gezellig.

kleine oogjes

Het culinaire aanbod in Maastricht is enorm en zeer divers, de bomen en het bos etc.
Voor ons vertrek had ik gelukkig diverse culinair verantwoorde adresjes opgesnord, zo hadden wij een minder verantwoord zoet ontbijt (taartjes) bij TaarT, een gezellig tentje met huisgemaakte taart.
Met meubilair en servies van oma precies de stijl die ik in 'mijn' theetentje zou willen!
De taart was lekker, maar ik zag nog wel ruimte voor verbetering, bijv. wat hipper assortiment als bietenbrownie, pompoentaart en bananencake of zo.
De kritieken op internet waren ook zeer verdeeld.

 

Na een gedegen sandalen-speurtocht staken we onze vermoeide benen onder de tafel bij Zondag, alweer zo'n hip tentje. Errug lekkere broodjes en quiche gegeten.
Gelegen in de Wyck, de stationsbuurt.
Vroeger een achenebbisj buurt, nu hot and happening. Je struikelt over de leuke kleine winkeltjes en goed uitziende restaurantjes, ga ik zeker nog eens goed onderzoeken!
Nu onze aankopen beperkt tot leuke ansichtkaartjes en Mosterd van Adriaan de Smaakmaker (voor Adriaan)

Door een beetje slechte timing (tapas om 17.00 uur) hadden we pas weer laat zin in een echte avondmaaltijd.
Dwalend door de straatjes rond de Onze-Lieve -Vrouwe basiliek, het Jekerkwartier bijgenaamd Quartier Latin, zagen we veel mogelijkheden, maar de meeste zaten al vol.
Uiteindelijk kwamen we terecht bij bistro/pension Le Virage, waar wij ons beperkt hebben tot 2 x een voorgerecht. Meer paste er niet in!
Een leuk uitziend alternatief was bijv. Il y a, prettig Frans sfeertje.

Na weer een goede nacht maakten wij ons zondag op voor ons laatste shopdagje, omdat de winkels pas om 12.00 uur open gingen begonnen we met een relaxed ontbijtje. Deze keer bij Lunch&Zo.
Ook hier troffen wij het weer, het was de dag vh jaarlijkse straatfeest.
De hele straat was feestelijk versierd, jammer genoeg bestond de livemuziek uit sfeerverhogende (?) accordeonmuziek. Hm.
Na een zeer luxe uitgevoerd kopje thee (met advocaatje, karamel en mierzoet koekje) bleek mijn speltbroodje met gorgonzola, honingdressing en walnoten wel een beetje too much van het goede. Ik had het gevoel dat ik een heel kaasje aan het opeten was, gelukkig wist mijn tafelgenote er wel raad mee in haar salade.

Pas toen de winkels echt gingen sluiten waren wij ook wel een beetje klaar. Klaar om naar huis te gaan, kijken hoe iedereen het zonder ons overleeft had.
Met onze koffers en nieuwe schatten togen wij richting station en sloten af met het echte culinaire hoogtepunt: de McDonald's!
Aan een tafeltje in een bomvolle trein, meer vulling dan voedsel.
Vanzelfsprekend had de trein meerdere keren vertraging (oa. ontbrekende 2e hoofdconducteur) waardoor wij nog wat extra 'quality time' hadden.
Na 3 dagen shoppen, eten en kletsen zat het er weer op. 
Maastricht heeft nog zoveel te bieden, we hadden nog wel weken rond kunnen sjouwen, we zijn nu geen museum in geweest!

We mijmerden al over onze volgende keer.
Vliegen? Rome, Spanje? Whatever!